Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Δεν είναι δική μας (για την ποίηση)


Το βίο του φωτός κανείς δεν ολοκλήρωσε
και τέτοιο λογογράφημα κανείς δεν θα το γράψει.

Δεν υπάρχει τελευταία σελίδα τελευταία τελεία.

Δεν είναι δική μας.

Μας ανήκει τόσο όσο τα πουλιά στον αέρα.
Ξελογιάζει. Ίπταται και παρασέρνει. Μα δεν είναι δική μας.
‘Έρχεται φεύγει.

Πάντα φεύγει.

Ουρλιάζεις απ΄ τον πόνο.
Σχεδιάζεις ανάλογα. Εραστής ώριμος
απατημένος σύζυγος,
πουρνό παιδί και άντρας μαζί∙
φορτίο μεγάλο η συνενοχή της χαράς όταν λείπει.

Θηλυκό∙ νάζι, ευαισθησία και αυτοπεποίθηση.
Τρόμος. Μα θα υποκύψεις 
θα ξαναρθεί.Και πάλι θα την ξαγρυπνίσεις μ’έρωτα βαθύ 
και φεγγοβόλο∙
με φτερουγίσματα θ ’ανοίξουνε οι πόρτες της καρδιάς.
Και βγαίνεις στη μάχη.
Και πάντα την κερδίζεις και πάντα τη γεύεσαι
γιατί την αγαπάς. Σου δίνεται.

Μα πάντα έρχεται και πάντα φεύγει.
Κανένας λόγος ανησυχίας.
Πάντα επιστρέφει.

Μα δεν μας ανήκει.

Το καλλίτερο είναι με προσοχή πολύ κι ευγένεια να χειριζόμεθα
ότι μας έχει χαρισθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: