Poetry by Stavroula Gatsou ©

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

 

Τ TΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ Ποίηση & Ξυλομπογιές Σταυρούλα Α. Γάτσου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Νατάσσα Πουλαντζά 4.6.2024-14.6.2024 Το εγώ είναι η απώτερη σου πρόκληση στη ζωή ·  πρέπει πάντοτε να το προσέχεις και να μην το αφήνεις να σπείρει τον όλεθρο. Όσο είναι απασχολημένο με το να χειρίζεται τον δικό του πόνο, ο άσπιλος σου εαυτός μπορεί να ανθίζει ελεύθερα και ν ’ακτινοβολεί, κερδίζοντας κάθε μέρα περισσότερη εσωτερική δύναμη. Ρούμι, Το μικρό βιβλίο της σοφίας του, Από τη  Marya   Mafi  , μετ. Γιάννης Δούκας, Εκδόσεις Πατάκη (2023)   Τον Φεβρουάριο του 2021 διαγνώστηκα με Ινομυαλγία, μια χρόνια συνθήκη πόνου και μόνιμης κόπωσης. Την περίοδο αυτή, τους έξι περίπου μήνες που ακολούθησαν, κατέφυγα στις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης. Το Βιβλίο της Σιωπής είναι η εργασία αυτής της περιόδου. Η έκθεση παρουσιάζει σε πρωτότυπο και επαυξημένο, για τους τοίχους της Ζώγιας, μέγεθος, αποσπάσματα από το βιβλίο και γίνεται η αφορμή για μια συνομιλία ποίησης και εικαστικών ...

  Ο ξένος Ξένος, ξενοφερμένος Ξένος ανάμεσα σε ξένους, σε ξένο τόπο, ξένος. Αναπάντεχα μια σπίθα φωτίζει τον χώρο Ξένιος χώρος· Που περνά και χάνετε. Άνθρωποι και σκιές Γενεές και γενεές Βρίσκουν τον δρόμο τους. για την έκθεση ΜΙΚΡΕΣ ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ Γενί Τζαμί(Πρώην Αρχαιολογικό Μουσείο) Απρίλιος 2022 Θεσσαλονίκη

  Σημείο Μηδέν (αντιστέκομαι, σημαίνει…)     Αντιστέκομαι, σημαίνει αφήνω τα ποτάμια να κυλίσουν, Αφροδίτης και Βάκχου, Ειρήνης*, Λαγκαδά· Αφήστε τα ποτάμια να μιλήσουν   Σβορώνου, Γλαδστώνος, Πηνειού, Καραολή και Δημητρίου· Δωδεκανήσου, Μοναστηρίου. Μοσκώφ**. Εγνατία και Δικαστηρίων· Αφήστε τα ποτάμια να κυλίσουν   Πλατεία Δημοκρατίας*** και αγάλματος παράταιρου**** Αφήστε τα ποτάμια να μιλήσουν -Ένα σιντριβάνι ως διαθέσιμο δημόσιο, δηλαδή συλλογικό, καθαρό πόσιμο νερό θα ήταν υπέροχα εκεί-   Άφησε τα ποτάμια να κυλίσουν Σκέψου όπως στον έρωτα, σκέψου τι; Για ποιον λόγο είσαι ακόμη όρθιος; Π ο ι ο ς   ε ί ν α ι  ο   σ κ ο π ό ς  σ ο υ;    Τώρα που φύγαν οι λαμαρίνες· Πίκρα. Φόνος. Και πόνος. Και βρώμικες γωνίες εκμετάλλευσης. Ιδρώτας και ανάγκη. Μεγάλη πλατεία.      Α ν τ  ι σ τ έ κ ο μ α ι  σ η μ α ί ν ε ι  α φ ή ν ω   ...

 

 

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Η μεγάλη συνάντηση οροθετείται κατά τη σιωπή που συνοδεύει την παρθένα ανταλλαγή ήχων (και στίχων) μέχρι τη βεβαιότητα της επόμενης στροφής. Τα γνωρίζουμε πάντα a posteriori. Τον μεγάλο έρωτα το μοιραίο συμβάν. Kατοχυρώνει το δικαίωμα να εκπλήσσει καθ’ όλη τη διάρκεια της παύσης Ολόκληρη η συλλογή...

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018

έχει χέρια κοντά, μιλάει παράξενα -την ψάχνω μέσα στο δάσος δεν μπορώ να την δω- έγινε λουλούδι και μοσχοβολά, και τραγούδια λένε τα παιδιά μου, και τα παιδιά των παιδιών μου, τραγουδούν: ο κυρία όβιτζ, δεν ξεχνάμε την αγάπη σου, ο κυρία όβιτζ δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, και τραγουδάνε τα παιδιά, των παιδιών μου τα παιδιά, κι είναι τόσα πολλά, ω, κυρία όβιτζ και γελάνε δυνατά από χαρά χα χα χα χα χι χι χι χι και τραγουδούνε την ζωή πολλά παιδιά, άλλα μικρά, άλλα ψηλά, άλλα με μάτια πράσινα, και άλλα με μάτια γαλανά, όλα σπάνια πολύχρωμα πουλιά όλα όμορφα όλα χαμογελαστά ω, κυρία όβιτζ τραγουδάνε τραγουδάνε τα παιδιά τραγουδάνε από χαρά και χορεύουνε κα όβιτζ χοροπηδάνε μεθυσμένα μες στο δάσος απ’τ΄αρώματα κα όβιτζ, κι απ΄την ομορφιά.

μπορείς να τα κοροϊδέψεις, μπορείς να τα αδικήσεις, μπορείς να τα επα να σ τα τήσεις μισάνθρωπε• όπως και να ΄ να ι θα χάσεις γιατί τα παιδιά εί να ι από την χαρά και την αγάπη, αήττη τα .

Δεκαέξι χρόνια μετά, βρέθηκε στο ίδιο πάλι στενό. Ζούσε μια άλλη ζωή. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο ωστόσο, η επανάληψη της ιστορίας, με διαφορετικούς ηθοποιούς, στο ίδιο ξανά μοτίβο, με διαφορετική όμως πια έκβαση, τον έκανε να χαμογελάσει για τα λευκά μαλλιά του επάνω στο κεφάλι.

Ν΄ακούς τους λαμπτήρες να σπάνε Να μην φοβάσαι τίποτα Να πηγαίνεις τα βράδυα και κάθε που νιώθεις την νύχτα να σε περικλείει, θυμάσαι; να λες, Ναι, να πηγαίνεις, να απαντάς στις προκλήσεις της στιγμής, ποιός άλλος; εσύ ξέρεις, να μιλάς, στον ήχο τι κρύβεις, ερώμενος των λέξεων, ο τόνος, το σθένος, ρωγμές, ο έχων ώτα ακούει, Να πηγαίνεις πες, “όλα;”, μίλησες, πρόδωσες, εξαφανίστηκες, πίστεψες, κι εμφανίστηκες πάλι γεμάτος δάκρυα, όλα, ολόκληρος άνθρωπος και μισός θεός, γεμάτος πληγές, η στιγμή, της στιγμής που φέρνει κι εκείνης που παίρνει, ο άνεμος, η μαρία, ο μιχάλης, η μαρίνα, ο θόδωρος, η αλεξάνδρα σέρνουν το ένα πόδι – το άλλο ορθό- ο στέλιος, ο πάνος, ο σταύρος, η ελευθερία, η νίκη, με τα πληγωμένα γόνατα, η αναστασία, μα το ένα ακόμη στητό. Να πηγαίνεις τα βράδυα, και κάθε που νιώθεις το μπουμπουνητό μιας ανάσας που θα ‘λεγε “είσαι τρελή;” “κοίτα ποιός μιλάει;” θα απαντούσες εσύ. Ποιός έχει άλλα δάκρυα ας μιλήσει πρώτος. Σε ποιόν ο λόγος δόθηκε να πει; Η ποιότητα των ον...

Πήγε κι άναψε τις λάμπες μέρα μεσημέρι, μες στη νύχτα, γιατί δεν άντεχε άλλο το πηχτό τούτο σκοτάδι, δεν είναι δυνατόν έλεγε, δεν είναι δυνατόν, τσουπ πάτησε το κουμπί,  Δεν είναι δυνατόν, έλεγε. Εκείνη την μέρα  το πρόσεξαν κι άλλοι μέρα μεσημέρι το φως. Τι ανακούφιση! Κι έτσι ξαφνικά έλαμψε τελικά η νύχτα, και το πνεύμα. Ενάντια στην παραγνώρισή της, Σαν πυροτέχνημα είπαν κι εκείνοι. Κι εγένετο φως.

΄Ο,τι γλιστρά από το χέρι και φεύγει είναι πιο αληθινό από την φλυαρία της σιωπής της οποίας την άνεση διεκδικεί  φοβισμένο το πάθος· που, γλιστρούν και πέφτουν σβώλοι στην πλακόστρωτη κατηφόρα ρυθμικά στον άνεμο  ρυθμός για καιρό χαραγμένος. Θορυβώδης η φλύαρη σιωπή τρελαίνει τα πουλιά, χάνουν τον δρόμο· καταλήγοντας ανεμίζουν σαν σημαία το σώμα τους τα φτερά τους συναγωνίζονται τη σκέψη που κρυφά σιγοκαίει εφτασφράγιστο κιτάπι ανοιχτό σβώλοι που τρέχουν κάτω από τον ήλιο.

Αν για τα μάτια σου ήθελα να πω δεν θα μπορούσα τίποτα να πω, δεν μπορώ τίποτε για τα μάτια σου να πω γιατί σαν τα κοιτώ μονάχα χάνομαι, χάνομαι μονάχα και μεθώ, για τα μάτια σου δεν ξέρω τι να πω για τη γη να μιλήσω ξέρω, και για το νερό για τον πυρήνα της υπάρξεώς μου μα αν για τα μάτια σου κάτι θα΄πρεπε να πω δεν θα'ξερα στ'αλήθεια, ίσως για τα χείλη αν πω, μα αν για τα χείλη σου πρέπει να πω ακόμη περισσότερο στ'αλήθεια θα δυσκολευτώ, τι χρώμα έχει η ανάσα, κι η πεθυμιά τι γεύση έχει. Υπάρχει όμως και κάτι για το οποίο να μιλήσω μπορώ. Για τα μάτια σου όταν μ'αντικρίζεις να πω μπορώ, Για το πέλαγο στα μάτια σου θα μιλήσω εδώ, μεγάλα καθαρά θαλασσινά μάτια νησιά χαθήκαμε, εσύ κι εγώ, στα κύματα ταξιδεύουμε.

                                                Θα αναμετρηθούμε                                 εγώ κι εσύ,                                                 θα αναμετρηθούμε                                ...

H πρώτη σου σκέψη πίσω από τα κλειστά τα βλέφαρα, "κάτι από σένα",  έρχεται, Kι όλα πάντοτε συμβαίνουν, επιδιώκουμε,  τυχαίως.

Πίσω από τα μάτια σου έδυε ο ήλιος γι αυτό δεν είδα καλά, Aπό τα μάτια σου η δικαιοσύνη με κυβερνά. Άνευ αμφιβολίας, μόνο η σιωπή τραγουδά δυνατά.