Poetry by Stavroula Gatsou ©

Πως γίναν οι άνθρωποι τόσο λυσσασμένα όρνια 31.05.010

Για τα μάτια σου μόνο, και τη θάλασσα που καθρεφτίζεται, επέζησα του φωτός Των ημερών τα έργα, των σκοτεινών της νύχτας ανέμων, κατρακύλισαν πέτρες, και χτίσανε σπίτια Βγήκανε στον κόσμο αγνοί κι αθώοι, τετελεσμένοι. Σε ένα περβάζι Σε ένα μπαλκόνι, Να μαρτυρούνε τον ήλιο σε πείσμα αιώνων Να ροδαλίζουνε κήπους Να στεφανώνουνε ουρανούς με δάφνες Να λες δεν πειράζει, Εγώ σ’αγαπάω 30.05.010

Un vent a soufflé, Nous pensions que ca n’allait jamais arriver Les jours passaient dans un espace temporel familier Puis le vent a soufflé sans prévenir, sans autorisation, sans aucune information préalable. Les arbres ont eu le plus peur. Nous les hommes, nous sommes des animaux comestibles au vent. Nous transformons un élément physique à un fait qui perdure comme cet été qui va rester dans notre mémoire, comme cet été de l’éphémère, sans autorisation, sans aucune information préalable ayant comme seul arme le changement des saisons 26.05.010

Και που θα’τρεχες, μικρέ εξερευνητή, να μάθεις κάτι άλλο από το θαύμα του σύμπαντος. 24.05.010

«...Κωφάλαλα τ’αγάλματα. Κωφάλαλα και τα ποιήματα.Νύχτωσε.» Γιάννης Ρίτσος Νύχτωσε Αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτ α Κατανόηση στα συναισθήματα αδυσώπητη, Ανάλυση σκέψεων σε βαθμό κακουργήματος, Έγιναν ήχοι και σου απαντώ. Πώς ταξιδεύουν οι σκέψεις λες μέσα στις λέξεις σου Από τους ήχους του λιμανιού μέχρι και το φεγγάρι σου απαντώ εγώ. Βαθειές ανάσες κι εκπνοές. Νύχτα και παρακάλεσες, Μα κρύφτηκε στο φεγγάρι του ήλιου το φως. Απέστρεψες, έτρεξες, αρνήθηκες. Τα χείλια σφαλισμένα σ’ένα παφλασμό κυμμάτων. Οι ήχοι της καρδιάς και της φλέβας που πάλλεται. Η μουσική του τοπίου της ίριδος Ξυπνάνες οι φωνές κι ακούγονται μετά στο ξημέρωμα πουλιά 22.05.010

Ξεχύνεται σαν πανικός πάλι καλοκαίριασε Τα μάτια σου – θυμάσαι Θυμήθηκες; Σαν να μην το είχες ξεχάσει ποτές. Καλοκαίρι. Παρακολουθώντας την εποχή Να αλλάζει και το καλοκαίρι να έρχεται Τα χώματα βράζουν ήδη, κι η θάλασσα τρίβεται στον ήλιο Νέους και ζωντανούς μας βρίσκει πάντα αυτή η εποχή Καλοκαίρι. Κι έρωτα. 22.05.010

Παίξε, παίξε ντέφι κι εγώ θα χορεύω Χοπ, χοπ Με πήδους και με σάλτους Να σας διασκεδάζω Και όπως είπατε, και καλημέρα σας Και να χαμογελώ Παίξε, παίξε ντέφι Κι όργανα Στριφογυρνώ Χορεύω Χοπ ξανά Και χόπ και πάλι Και στα δυο πόδια ‘Οσα μας χωρίζουν όλους από τη γή. Χοπ, Χοπ. 20.05.010