Poetry by Stavroula Gatsou ©

Κάθε φτερό Της κότας Φτάνει Στο μέτωπό σου Το τινάζεις Σαν να τινάζεις ένα δικό σου σεντόνι Μπροστά στον καθρέφτη

Το πάλκο Χειροκροτούμε. Οι ηθοποιοί ανεβαίνουν στην σκηνή ένας ένας. Κάθε τόσο μια λέξη με νόημα. Οι λέξεις περιοδεύουν σιωπηλά στον νού μας. Δίδουν παράσταση. Χειροκροτούμε. Μια γυναίκα στο παράθυρο κουνάει το χέρι. Κάποιον χαιρετάει. Στην απέναντι θέση μισογυρισμένο στο πλήθος ένα μικρό αγόρι παίζει φλογέρα. Περιμένουμε άδικα μια απάντηση ένα πρόσωπο που δεν έρχεται. Ταπ, ταπ, ταπ ένας ήχος σταματάει στη σκηνή. Τα φώτα κλείνουν. Χειροκροτούμε δυνατά. Σαν να ήταν εκεί ένας ανυποψίαστος ταχυδρόμος.       σσσσς μας σφυρίζει και σφίγγουμε τα χείλια φως ξανά ! η πιο παλιά μας φωνή ψιθυρίζει χάνουμε τη λαλιά μας και μόνο με δάκρυα ένας χορός αστάματητος ήσυχος ήσυχος ένα ποτάμι δάκρυα χειροκροτούμε η γυναίκα στο παράθυρο χειροκροτά κι αυτή μια μικρή ορχήστρα γεμίζει το δρόμο και το πλήθος σφυρίζει κι αυτό κι εμείς μαζί με το πλήθος πέντε λέξεις όλες κι όλες αγάπη, δικαιοσύνη, ελευθερία, χρόνο, φαί.

αυτοί για το ψωμί —εμείς για το κορμί αυτοί για λευτεριά —εμείς για έρωτα ντίνος χριστιανόπουλος ‘Ενας έρωτας, όταν χρέος έχεις να φτιάξεις τον κόσμο, τρέχοντας στους δρόμους, γεμίζοντας χαρτιά μ’ανεξάντλητες πορείες και αντιστάσεις. Δεν υπάρχει χώρος για δυο χείλια, όταν τρέχεις για ν’αλλάξεις τον κόσμο. Δεν υπάρχει χρόνος όταν πρέπει να αλλάξεις τον κόσμο.  Εξάλλου ο έρωτας; ‘Αδικα περπάτησες τόσα χιλιόμετρα, άδικα ταξίδεψες. Άδικα περιμένεις. Τι περιμένεις; Πλάσμα αδύναμο, μα η ανθρωπότητα με χρειάζεται πιο πολύ από εσένα. Προχωράμε, ενωμένοι, δυνατοί, χρέος έχουμε να φτιάξουμε πάλι τον κόσμο. Η φασαρία που κάνει η πικρή συνήθεια γύρω έχει μουχλιάσει τον τόπο όλο, φέρτε φτυάρια να σκάψουμε πάλι τον κόσμο. Κανείς δεν μου είπε για έρωτα. Να φτιάξεις τον κόσμο φωνάζουν στα παράθυρα, να σκαλίζεις, να σκαλίζεις να γυαλίσει ο πυρήνας, να φύγουν τ’αγκαθιά, να μπολιάσουμε τα παιδιά.  Έναν καινούργιο κόσμο σου λέω. ‘Οπου θα μπορούμε ν’αγαπιόμαστε θαρρώ. ...

Ξεσπάθωσε σαν είδε όλα τα μαύρα πουλιά να μαζεύονται στο πράσινο χαλί στρωμένο κάποια κυριακή, χρόνια πριν, από λάθος αιτία, για να υλοποιηθούν οράματα μοντερνισμού που όχι μόνο επέλασαν ως κακώς νοούμενη πραγματικότητα αλλά επιπλέον κατεδάφισαν κάθε ελπίδα ανατρέποντας την πάσα αλήθεια. Μετέπειτα, όλα είχαν τον χαρακτήρα του χιονιού και καμία διάσταση ή αντιφατική της τοποθέτηση δεν ήτο επιθυμητή από κανένα πλάσμα.

Ήρθε μια μέρα και νιώσαμε ασφαλής Μαζεύτηκαν τα σύννεφά και είπαμε να Έπιασε ψιλή βροχή Νοσταλγία και χαρά έσκαψε τα χείλι Αχά, επιτέλους σπάσαμε τα όρια της ανεξερευνήτου βλακείας Δεν τολμώ να ψάξω καν τη λέξη στο λεξικό Η βλακεία, ακόμα και στους βλάκες είναι ανυπόφορη Τουλάχιστον να βλέπαμε τα χάλια μας Η ηλιθιότητα, αυτή τα έχει χειρότερα βολεμένα Παρόλ’αυτά η αφέλεια που την ακολουθεί μερικές φορές με συγκινεί Και όχι φίλοι μου δεν είναι η πεποίθηση όραμα Πως να σας εξηγήσω, πως να σας περιγράψω με πιο τρόπο αντιστεκομαι κάθε μέρα σε κάθε τι που προσδιορίζεται μέσα σε δέκα λέξεις. Η πιο μεγάλη συμφορά του ανθρώπου φίλοι μου είναι να κρέμεται μέσα σε δέκα λέξεις. Και να νιώθει και ασφαλής ανάμεσά τους. Φρικτή κατάντια η σιωπή Φρικτός και τέτοιος λόγος Μόνο μουσική, φίλοι μου Μόνο μουσική.

υπάρχει ένα γκρίζο σύννεφο κάποιες στιγμές τριγύρω αν έχεις ζήσεις σε χώρες με ομίχλη ξέρεις και κάπως έτσι αντιλαμβάνεσαι το υπόλοιπο που χωρίζει εσένα από τα όλα Μερικές φορές βρέχει Μερικές φορές σε άλλες πόλεις ο ήλιος του καλοκαιριού και η δροσιά η βραδυνή σε χωρίζουν μόνο με το υπόλοιπο Κι άλλοτε πάλι τρέχοντας δεν προλαβαίνεις τους ανέμους εκεί που συμβαίνουν πράγματα Τέλος τέλος μαζεύεις φως Κι είσαι εκεί που ήσουν πάντοτε σε σχέση με το υπόλοιπο Νύχτα σκέπασέ με είσαι τόσο μεγάλη και άπειρη το μέγεθος του υπολοίπου διαστέλλεται ο ήλιος του καλοκαιριού η δροσιά τρυπώνουν στ’αστρα Αντιμετωπίσαμε τον θάνατο κατάματα Και είπαμε δεν βαριέσαι γραπώσαμε το υπόλοιπο το βάζουμε στα τραγούδια μας ασταμάτητα χορεύουμε όσο μας μένει κι όσο μας παίρνει αναπνέουμε ασταμάτητα όσο είναι καιρός υπάρχει ένα γκρίζο σύννεφο κάποιες στιγμές τριγύρω αν έχεις ζήσεις σε εποχές με ομίχλη εκεί που συμβαίνουν πράγματα ξέρεις

και τι που έχασες την λεμονιά; τι να τα κάνεις τα λεμόνια πικρά, ξινά λεμόνια. πιο δυνατά στέκουν τα τούβλα και πιο ψηλά στέκεται ο τοίχος ενα δέντρο λιγότερο