Poetry by Stavroula Gatsou ©

Το νέο κύμα απλουστεύει γαλήνια μέσα στα νερά τα χίλια μύρια μυστικά απαλά τόπος αυθαιρεσίας μιας ανεκπλήρωτης αγίας ελεημοσύνης χορός χωρίς βήματα μόνο φτερά μέσα στα νερά χίλια μύρια καινούργια ξεφυτρώνει παρασέρνει μυστικά στην σάρκα μας κύτταρα ζωντανά και γυμνά βουνά ατέλειωτες χαράδρες και πεδιάδες δροσιάς το νέο κύμα χύνεται κι όλους μας μεθά σαν την πεταλούδα τα φτερά του χτυπά.

είπαν οι κακοί αυτός είναι κακός είπαν οι καλοί αυτός είναι καλός είπαν οι κακοί αυτός είναι καλός είπαν οι κακοί αυτός είναι δικός μας είπαν οι καλοί αυτός; στα λιοντάρια 

Ο αέρας μαλάσσει το δέρμα σου όπως τα δάχτυλα αγγίζουν τις χορδές, τραγούδι, που σκορπίζεται στους πέντε ανέμους Kαι δεν μ' αφήνουν να κοιμηθώ ∙ Να ξεχαστώ, Δεν με αφήνει να κοιμηθώ, έτσι όπως λάμπει το σώμα σου το φωτεινό.

Η φύση καλεί Φύλλα φωνής Καμία ντροπή Κοπέλες που χορεύουν σε ανερμάτιστο ρυθμό σαν παίζουν μαύροι μάγοι. Η φύση καλεί Ανταπαντούν λόφοι, ρέματα και πηγές. Η φύση καλεί κι η φύση υποκινεί. Χαμένο παιχνίδι.

Στην ομορφιά, το ιερό ολοκληρώνεται και το κακό υποκλίνεται, δεν μπορεί παρά να ρίξει τα μάτια χαμηλά, Η ομορφιά, ντυμένη με φόρεμα αγνό σίγουρα ματωμένη, από την αγωνία και τον αγώνα, Η ομορφιά αγωνίζεται να υπάρξει. Είναι τρομερό πόση ενέργεια καταναλώνει ο κόσμος για να αφαιρέσει το δικαίωμα από την ομορφιά να υπάρχει να ανασαίνει ευτυχής έστω και λυπημένη καμιά φορά. Ωστόσο, η ομορφιά ξέρει πως χωρίς αυτήν κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει.

Μπήκα μες την κοιλιά σου και σου μίλησαν οι άκρες των δακτύλων της φωνής μου. Και σε χάιδεψαν.  Την μια σαν πούπουλο την άλλη παθιασμένες, αποφασισμένες,   κάμαρες, και θόλους. 'Ενα σώμα ολόκληρο σε εκστρατεία ζωής. Χάθηκα στα αρώματα και τους καρπούς σου αισθάνθηκα, όμορφη, γυμνή, ανυπεράσπιστη και ασφαλής μέσα στον κήπο. Απελευθερωμένη. η απελευθερωμένη, 

Περπατώ στον δρόμο και το χέρι μου πέρα δώθε κουνιέται λειψό Μια αίσθηση δευτερολέπτων πως ένα χέρι σε απόσταση αναπνοής Κατευθύνεται να ενωθεί με την παλάμη μου Ένα χέρι ψάχνει το χέρι μου Ψάχνει στίχους σε σελίδες βιβλίων και χαχανίζει όταν σκοντάφτω  από αφέλεια απαγγέλλοντας καμιά φορά. Αυτό το χέρι που ψάχνει το χέρι μου αυτό το χέρι που θέλει να φανερωθεί.