Poetry by Stavroula Gatsou ©

Αν για τα μάτια σου ήθελα να πω δεν θα μπορούσα τίποτα να πω, δεν μπορώ τίποτε για τα μάτια σου να πω γιατί σαν τα κοιτώ μονάχα χάνομαι, χάνομαι μονάχα και μεθώ, για τα μάτια σου δεν ξέρω τι να πω για τη γη να μιλήσω ξέρω, και για το νερό για τον πυρήνα της υπάρξεώς μου μα αν για τα μάτια σου κάτι θα΄πρεπε να πω δεν θα'ξερα στ'αλήθεια, ίσως για τα χείλη αν πω, μα αν για τα χείλη σου πρέπει να πω ακόμη περισσότερο στ'αλήθεια θα δυσκολευτώ, τι χρώμα έχει η ανάσα, κι η πεθυμιά τι γεύση έχει. Υπάρχει όμως και κάτι για το οποίο να μιλήσω μπορώ. Για τα μάτια σου όταν μ'αντικρίζεις να πω μπορώ, Για το πέλαγο στα μάτια σου θα μιλήσω εδώ, μεγάλα καθαρά θαλασσινά μάτια νησιά χαθήκαμε, εσύ κι εγώ, στα κύματα ταξιδεύουμε.

                                                Θα αναμετρηθούμε                                 εγώ κι εσύ,                                                 θα αναμετρηθούμε                                ...

H πρώτη σου σκέψη πίσω από τα κλειστά τα βλέφαρα, "κάτι από σένα",  έρχεται, Kι όλα πάντοτε συμβαίνουν, επιδιώκουμε,  τυχαίως.

Πίσω από τα μάτια σου έδυε ο ήλιος γι αυτό δεν είδα καλά, Aπό τα μάτια σου η δικαιοσύνη με κυβερνά. Άνευ αμφιβολίας, μόνο η σιωπή τραγουδά δυνατά.

Το νέο κύμα απλουστεύει γαλήνια μέσα στα νερά τα χίλια μύρια μυστικά απαλά τόπος αυθαιρεσίας μιας ανεκπλήρωτης αγίας ελεημοσύνης χορός χωρίς βήματα μόνο φτερά μέσα στα νερά χίλια μύρια καινούργια ξεφυτρώνει παρασέρνει μυστικά στην σάρκα μας κύτταρα ζωντανά και γυμνά βουνά ατέλειωτες χαράδρες και πεδιάδες δροσιάς το νέο κύμα χύνεται κι όλους μας μεθά σαν την πεταλούδα τα φτερά του χτυπά.

είπαν οι κακοί αυτός είναι κακός είπαν οι καλοί αυτός είναι καλός είπαν οι κακοί αυτός είναι καλός είπαν οι κακοί αυτός είναι δικός μας είπαν οι καλοί αυτός; στα λιοντάρια 

Ο αέρας μαλάσσει το δέρμα σου όπως τα δάχτυλα αγγίζουν τις χορδές, τραγούδι, που σκορπίζεται στους πέντε ανέμους Kαι δεν μ' αφήνουν να κοιμηθώ ∙ Να ξεχαστώ, Δεν με αφήνει να κοιμηθώ, έτσι όπως λάμπει το σώμα σου το φωτεινό.