Poetry by Stavroula Gatsou ©

  Σημείο Μηδέν (αντιστέκομαι, σημαίνει…)     Αντιστέκομαι, σημαίνει αφήνω τα ποτάμια να κυλίσουν, Αφροδίτης και Βάκχου, Ειρήνης*, Λαγκαδά· Αφήστε τα ποτάμια να μιλήσουν   Σβορώνου, Γλαδστώνος, Πηνειού, Καραολή και Δημητρίου· Δωδεκανήσου, Μοναστηρίου. Μοσκώφ**. Εγνατία και Δικαστηρίων· Αφήστε τα ποτάμια να κυλίσουν   Πλατεία Δημοκρατίας*** και αγάλματος παράταιρου**** Αφήστε τα ποτάμια να μιλήσουν -Ένα σιντριβάνι ως διαθέσιμο δημόσιο, δηλαδή συλλογικό, καθαρό πόσιμο νερό θα ήταν υπέροχα εκεί-   Άφησε τα ποτάμια να κυλίσουν Σκέψου όπως στον έρωτα, σκέψου τι; Για ποιον λόγο είσαι ακόμη όρθιος; Π ο ι ο ς   ε ί ν α ι  ο   σ κ ο π ό ς  σ ο υ;    Τώρα που φύγαν οι λαμαρίνες· Πίκρα. Φόνος. Και πόνος. Και βρώμικες γωνίες εκμετάλλευσης. Ιδρώτας και ανάγκη. Μεγάλη πλατεία.      Α ν τ  ι σ τ έ κ ο μ α ι  σ η μ α ί ν ε ι  α φ ή ν ω   ...

 

 

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Η μεγάλη συνάντηση οροθετείται κατά τη σιωπή που συνοδεύει την παρθένα ανταλλαγή ήχων (και στίχων) μέχρι τη βεβαιότητα της επόμενης στροφής. Τα γνωρίζουμε πάντα a posteriori. Τον μεγάλο έρωτα το μοιραίο συμβάν. Kατοχυρώνει το δικαίωμα να εκπλήσσει καθ’ όλη τη διάρκεια της παύσης Ολόκληρη η συλλογή...

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018

έχει χέρια κοντά, μιλάει παράξενα -την ψάχνω μέσα στο δάσος δεν μπορώ να την δω- έγινε λουλούδι και μοσχοβολά, και τραγούδια λένε τα παιδιά μου, και τα παιδιά των παιδιών μου, τραγουδούν: ο κυρία όβιτζ, δεν ξεχνάμε την αγάπη σου, ο κυρία όβιτζ δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, και τραγουδάνε τα παιδιά, των παιδιών μου τα παιδιά, κι είναι τόσα πολλά, ω, κυρία όβιτζ και γελάνε δυνατά από χαρά χα χα χα χα χι χι χι χι και τραγουδούνε την ζωή πολλά παιδιά, άλλα μικρά, άλλα ψηλά, άλλα με μάτια πράσινα, και άλλα με μάτια γαλανά, όλα σπάνια πολύχρωμα πουλιά όλα όμορφα όλα χαμογελαστά ω, κυρία όβιτζ τραγουδάνε τραγουδάνε τα παιδιά τραγουδάνε από χαρά και χορεύουνε κα όβιτζ χοροπηδάνε μεθυσμένα μες στο δάσος απ’τ΄αρώματα κα όβιτζ, κι απ΄την ομορφιά.