Φεγγαράδα

Οι στάλες είναι σαν το σώμα μου,
η γη μου
σαν μαντεμένια τα μαλλιά μου
τα μάτια μου κρυστάλλινα

ανθρώπινα από τα χέρια μου
η αγάπη

ο εραστής μου ξεχάστηκε,
- σεργιανίζει ανέμελα
και ήσυχα στον πόθο.

με πιάνουν τα γέλια,
ρέουν ποτάμια οι αχτίδες,

με θήλασαν μια νύχτα με φεγγάρι
έτσι έμαθα να ταξιδεύω στον ήλιο σου
έκτοτε.