Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

σε πρώτο πρόσωπο

κι αν δεν υπήρχες, εγώ θα σε είχα βρει.
σε κήπους με φρέσκα λουλούδια κάθε εποχής.
εικονίσματα που αν δεν υπήρξαν, και δεν υπήρξαν κάποτε.,
μπορεί, εφόσον δεν είχαν υπάρξει.

κι εγώ απλά ανακάλυψα εμένα

μα έρχεσαι συχνά και μ’ έπισκέπτεσαι,
στις ρίζες των μαλλιών σου μπαίνω, κι αυξάνω.
πιο βαθιά ακόμη, στις άκρες των αγκώνων σου έχω περάσει.
στα γόνατα σου.
στα υπόγεια και στα μπαλκόνια.

οι πρώτες ανάσες είναι τα λουλούδια της γης.
Τέτοιους κήπους όμως δεν τους φτιάχνει κανείς. Απλά υπάρχουν.

Σχόλια

Ο χρήστης ο δείμος του πολίτη είπε…
Τι όμορφο και τόσο νοσταλγικό. Πόσο μου έλειψε η ποίησή σου...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018