Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μικρή μου η καρδιά

Στη σιωπή που έμαθες
Θέλεις να μάθω.
Τα λόγια που δεν είπες
Δε θέλεις να πω.

Αυτά που σού καναν άλλοι
Κι ο κάθε ζυγός, Χωρίς να ξεχωρίζεις πια μήτε καλό
μήτε κακό. Ελευθερία έξω, και θάνατος αργός
Κι έτσι πρέπει, έτσι κι αλλιώς
και σέρνομαι δες,
Μεγαλοπρέπεια σαφώς,
Στόμα στυφό.

Καίγονται πόλεις, καίγονται χωριά, γυναίκες στα σπίτια
Στους δρόμους παιδιά
Κι όσο κι αν έτρεξες, τα βράδυα εκείνα, κι αν φώναξες
Σου σπάνε τα χέρια, σου δένουν σκοινιά,
Καίγεται μέσα σου η μικρή σου η καρδιά.

Κι εγώ που κάθομαι και γράφω
Τραγούδια που λες, Μια σπίθα άνθρωποι
πέντε ή ζωντανοί
αν είμαστε αρκετοί;

Παλαμάκια χτυπάνε στα σκληρά ναρκωτικά
Να πίνουν, να γλεντάνε σε αισθήσεις λιπαρά,
Να σιωπούν, άνευ χαράς, καθώς πολιτικώς ορθά.
Μόνο χτύποι στην πλάτη, χαϊδευτικά

Κι εγώ που χω τα μάτια ακόμη ανοιχτά,
στην παράσταση που μόλις άρχισε
να μετράει αντίστροφα ξανά,
Δεν ξέρω ποιος μένει να χειροκροτήσει
Μάλλον κανείς, Είναι κι η λύπη τέτοια
Κι ούτε και δάκρυα έμειναν καθόλου στα μάτια
Μόνο η φωτιά που καίει τις φλέβες.
Μόνο η μικρή σου η καρδιά.
Για όσο χτυπά.



Βρυξέλλες 7.12.010

Σχόλια

Ο χρήστης ο δείμος του πολίτη είπε…
Από πού προήρθε τέτοια βίαιη έμπνευση;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

ΜΙΚΡΕΣ ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ Γενί Τζαμί(Πρώην Αρχαιολογικό Μουσείο) - Ο ξένος

  Ο ξένος Ξένος, ξενοφερμένος Ξένος ανάμεσα σε ξένους, σε ξένο τόπο, ξένος. Αναπάντεχα μια σπίθα φωτίζει τον χώρο Ξένιος χώρος· Που περνά και χάνετε. Άνθρωποι και σκιές Γενεές και γενεές Βρίσκουν τον δρόμο τους. για την έκθεση ΜΙΚΡΕΣ ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ Γενί Τζαμί(Πρώην Αρχαιολογικό Μουσείο) Απρίλιος 2022 Θεσσαλονίκη

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»