Το καλοκαίρι μας

Τα χρώματα που δεν βάλαμε στο μαύρο
Μια κόκκινη ομπρέλα
Έβρεχε,

Το πρώτο και το τελευταίο έργο
Η γλύκα σου
Η συ-γνώμη σου

Οι ποδηλάτες πλάι στον άγνωστο
Τα τρία χαμόγελα, Τα σπίρτα κι η φωτιά που ανάψανε
Σε πρώτο πρόσωπο.Μέρα μεσημέρι

Οι εποχές που άλλαζαν και μαζί του
Άλλαζες κι εσύ.
Το δέντρο που ρίξε τα φύλλα,
Λες κι ήταν φθινόπωρο.

Τα θύματα κι οι θύτες γεμάτα φωτιά
Να σπάσουνε τις αλυσίδες τους
Ν’αγγίξουνε την άκρη της ελπίδας
Ν’αγγίξουνε τα χέρια τους, και τ’ακροδάκτυλα τους
Σ’αγαπώ, να πούνε.

Εκείνο το καλοκαίρι,


Βρυξέλλες, 8:03, 26.05.011