Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η θυσία


Νύχτα στο λυκαβητό
Θέα: ακρόπολη
καίγεται η μέρα του ήλιου
στο πολύτιμο σκεύος

καίγεται η μέρα του ήλιου
κάποιος πρέπει να θυσιαστεί
κι εσύ εδώ ψέλνεις

σου φωνάζουν
εσύ εσύ
ανόητη

ανάκλαση καλή το σκότος έκανε
στο στέρνο σου

τα δυο σου χέρια ξερίζωσαν
το κεφάλι από το σώμα μια φορά

κάποιος πρέπει να θυσιαστεί
κι αδύνατον τα χαμερπή όταν ανθούν
να τα κλαδέψεις

έσφαζε τον ουρανό η κραυγή
αίμα ξεπηδούσε απ’τα παράθυρα
έπνιγε της νύχτας τ’αστέρια

Στα τσακίδια η θυσία
άχρηστα όλα εκείνα
που καταλαμβάνουν χώρο
από τη γαλήνια σιωπή μου.

Τίποτα δεν κατάλαβαν
ακόμη θυσιάζουν σκοτωμένους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018