Βαρκάρηδες

Μία η βάρκα και οι βαρκάρηδες πολλοί
ποιός να την συμμαζέψει

εμείς μόνο που θέλαμε ταξίδι πλώρια
στα γαλανά νερά της' κύματα
γυαλός γυαλός ακούραστος
ακούραστα στο γάντζο

Την θάλασσα αγροικούμε
θάλασσα να ξεζέψουμε
εκεί να κολυμπούμε

γι αυτήνε ματωνόμαστε
συννάμα και σφενδόνι
γι αυτήνε χέρια δίνουμε
σ’αυτήν και ξεψυχούμε
κεί επάνω δάκρυα γέρνουνε
ψυχές μαντατοφόροι

κάθε που παίρνεις τα πανιά
ή κάθεσαι στην πλώρη
κάθε που την καρδούλα σου
το αλάτι την ελιώνει
κι όσο αψηφάς σκληραίνεσαι
τα σιωπηλά τα ασυγχώρητα
τα λόγια τούτα λέει' αλάτι

στο σφυρί αλάτι στον ήλιο
αλάτι στα σύννεφα βροχή
μ’έπλασε σίγουρα θεός
στάλες το πυροτέχνημα
τούτων των αστεριών

γλυκόπικρή είν’ η θάλασσα
επάνω σε πλεούμενο νησί χαμένο
σε ωκεανούς ανασαίνεις πιότερο
κερί λαμπάδα όλος

μία είν’κι η βάρκα μας
μαλώνουν οι βαρκάρηδες
ποιος θα την οδηγήσει