Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποδηλάτες στην πόλη


  
Θα’λεγες πως σαν την άνοιξη
που τους παρακινεί
μίλια και μίλια τρέχουνε
στην πόλη
« Πάνε ρε », σπρώξε εδώ, σφήνα πιο πέρα,
ώπα,

Οι ποδηλάτες φοβούνται τ’αυτοκίνητα
καταρχήν,
Και ομιλούν στους οδηγούς
τοιουτοτρόπως,

Νομίζοντας σαν την κυρία στο πάρκινγκ
πως πήγα να της κλεψω
τη θέση
ενώ πάσχιζα μανούβρα


Μ’ένα σκασμένο λάστιχο
στην άκρη του δρόμου
επαίτες
στάχτη στα μάτια ο βοριάς
κανένας δεν ευρέθηκε
να μας συνδράμει

Φοβούνται οι καημένοι,
Φοβήθηκε και η κυρία στο πάρκινγκ

Παραδίπλα
σε ένα τραπέζι 
πέντε ζευγάρια μάτια
αντιστέκονται
πεζή


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018