Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκαλοπάτια




Τόση βία σε μια τόσο όμορφη μέρα,
σαν να ξερνά η ασχήμια
το τελευταίο πριν τον θάνατο φιλί.

Τόσο όμορφη μέρα.

Βοήθεια φωνάζουνε οι αύγουστοι
κι οι μήνες όλοι, κι επειδή τους ακούμε
τρέχουμε, να μην πέσουν να μην χαθούν
να μην σβήσει το μελάνι και χαθούν.
Κι όλο και να στηρίζουμε τα άρθρα
να μην πέσουν, να μη χαθούν

Σαν τους στύλους του Διός.

Μια τέτοια περίλαμπρη μέρα
καίγομαι μες τη χάρη σου Θεέ μου
καίγομαι στο πιο μικρό σου άγγιγμα

Στους ώμους των αδικημένων
Σφάζουν τους αθώους μπροστά στα μάτια Σου
Στο δρόμο παίζουνε παιδιά

Μόνο με την σκέψη Σου
τ ’αντέχουμε όλα αυτά.

Και τραγουδώ για Σένα
στα σώματα των ανδρείων.

Όταν θα γίνουν αγάλματα
θα ακούγεται το τραγούδι μου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018