Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενάρετη ζωή




Τεχνίτες αποχαιρετούν το πεδίο.
Λέξεις, ιδρώτας, κύματα,
φως όλα σπαρμένα,
έφτιαξαν, σμίλευσαν, τέλειωσαν
Τώρα φεύγουν. Λέξεις, ιδρώτας, κύματα,
φως όλα σπαρμένα
γαντζωμένα στην καινούργια πλατεία.

Πουλιά σμήνη χαιρετούν το πεδίο.
Θυμήθηκαν, πετάξαν, επιστρέφουν
Εύχονται και φεύγουν πάλι.
Χάδια, χείλια, μάτια, φιλιά. Τώρα φεύγουν.  
Κυκλοφορούν συχνά τη νύχτα
καμιά φορά μου χτυπάνε την πόρτα.

Οργανοπαίχτες ξενυχτούν στο πεδίο.
Νεράιδες, χορευτές, λικνίσματα.
Καμιά φορά ανοίγω την πόρτα
Χάδια, μάτια, χείλια μαχαίρια. Κυκλοφορούν
τη νύχτα. Τόπος γυμνός 
τα μάτια μου
τα δάκτυλα 
και τα φιλιά σου.  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Απαξίωση

Εκείνοι που δεν μίλησαν ποτέ, Πήραν μαζί τους στο τάφο τους θαμμένα μυστικά, Έκλεισαν στην αιωνιότητα τους κλειδιά της ζωής μας, Εγωϊστικά, απροκάλυπτα, μας κράτησαν έξω από την νόηση μιας πραγματικότητας στην οποία συμμετείχαμε, κι ας είχαμε δικαίωμα να μάθουμε - που ψάξαμε να βρούμε το γιατί - Κι αυθαιρετούν λοιπόν, χάρην της εξουσίας της προσμονής, με την απουσία του λόγου και με σιγή, για όσα δεν δύνανται, και δεν μπορούν να αντικρύσουν, σε απόσταση καμία από τη γή, χωμένοι μέσα που θάφτηκαν για να μην τους δεις.... How pathetic indeed! Βρυξέλλες, 8.10.010

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018