Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες

Η νόησή μου συρρικνώνεται και μαζεύεται ανάμεσα στα μάτια μου. Σιωπά. Η μυστική φωνή που μιλά για μένα - ποθεί συνήθως ν΄αρθρώνει εκείνη τις λέξεις-  τώρα σιωπά.
Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες των κελιών ενός ψυχιατρείου ή μιας βαρετής κάμαρας. 
Η σιωπή το αποδέχεται παθητικά. 

Ετσι κάπως κι εγώ πρέπει κάποια στιγμή να μάθω να σιωπώ. 'Ολοι σιωπούν. Καταλαβαίνεις; Το μαθαίνει κανείς ψηλαφώντας τα σώματά στον χρόνο πόσο είναι αυτό σύνηθες στη ζωή. Σε κάνουν να καταλάβεις. Προσπαθούν να σε κάνουν να καταλάβεις. 

Καμιά φορά δεν τα καταφέρνουν. Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες κατά εκεί που ξυπνάει ο ήλιος για τη νέα μέρα. Καμιά φορά δεν θέλεις να καταλάβεις. Δεν συμφωνείς. Ας χυθεί λοιπόν το καζάνι φωνάζεις, ας γίνει η έκρηξη, τι άλλο πιο τρομερό μπορούμε να περιμένουμε τελικά στην βαρετή τούτη κάμαρα, που τόσο γλυκά και όμορφα θα άνθιζαν δυο λέξεις... 

Καταλαβαίνεις; Δεν είναι παρά οι λέξεις που σε οδηγούν.
Αχ αυτή η μυστική μου η φωνή δεν ξέρει παρά τις παύσεις.

Αν τελικά πιστεύεις πως καλό θα ήταν να ξεχάσεις, να ξεχάσεις. Σιώπησε για πάντα. Δέκα χρόνια μετά θα σε δω να τρέχεις να κρυφτείς για να χαθείς από μπροστά μου, δακρυσμένος και ντροπιασμένος. Καταλαβαίνω. Σιωπάς γιατί το καζάνι βράζει.

Εγώ πάντως δεν εγκατέλειψα μήτε το château μου μήτε τη φωνή μου. Δέκα χρόνια μετά το φως θα μπαίνει ακόμη από τις χαραμάδες. Στο εντωμεταξύ, εξερευνώ διαδρόμους και συναντώ νεαρούς που εργάζονται μόνο και μόνο για να έχουν στην τσέπη να κουδουνίζουν να πληρώνουν μετά την ηδονή της προσφοράς. Κάποιοι είναι κηπουροί και περιποιούνται τα λουλούδια και τα δέντρα με τόση αγάπη που συντονίζονται και φτιάχνουν μια χορευτική φιγούρα κάθε απόγευμα.

Α, είναι υπέροχα σου λέω. Το φως μπαίνει πάντα από τις χαραμάδες,

αν σου τύχει....