Τίποτε δεν πέρασε από πάνω μου χωρίς ν'αφήσει σημάδι.
Μοιράζομαι τη γνώση το κορμί με την ίδια ευκολία
που ο ήλιος στέλνει
το φως του μέσα στις χαραμάδες παλιού σπιτιού.
Γίνομαι βαθυστόχαστη στην αφή.
'Ο,τι πέρασε από πάνω μου ανήκει στο σώμα μου.
Ανθρώπινα σώματα γεμάτα πληγές αληθινές,
γόνιμα σώματα, γεμάτα κραυγές πραγματικές.
Σε καιρούς χαλεπούς επιβιώνουμε μόνο
οργώνοντας χωράφια σε γόνιμα σώματα.
Μεθυσμένα καράβια που
το φως μας
διακρίνεται ήδη στο λιμάνι.
Διαβάστηκε την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης
με αφορμή την παρουσίαση του τεύχους Διεκδικώντας νέο λόγο,
που αφιερώθηκε σε νέους ποιητές της Θεσσαλονίκης,
του περιοδικού Αίτιον.
Σχόλια