Ακου, είναι η πλήγη μου α. και από τα μάτια σου όσα δεν είδα, τα κοιτώ ακόμη, πλώρη ανοίγω στο άπειρο β. ολόιδια είναι τα όνειρά μας, γερμένα σκύβουν φθινοπώρο ακόμη, τα φύλλα γ. μικρά τα γράμματα, καθαρά για να μην κάνουν θόρυβο, τόσο λίγο που θα'πρεπε να'ναι δ. σφυρίζει η θάλασσα, ήχοι γυρεύουν σαν την παπαρούνα ολόκληρη να πετάξουν στο χώμα κόκκινα ή κοκκινωπά ε. ανάσα τόση τόση δα κι ακούγονται που τρίζουν οι σκληρές ρωγμές της λύπης ακόμη ζ. δάκρυα που στεγνώνουνε επάνω στους χτύπους του χρόνου ανύπαρκτου όταν υπάρχει ψυχή η. να μαθαίνω πως χαμόγελα να γίνονται πίκρα ανοιχτά τα μάτια ανοιχτά θ. γράμμα που ξεχάστηκε ψίθυροι που διψασμένοι γι απάντηση λίγο λυπούνται σε κάθε στάση, μα έχει ακόμη ι. ένα μικρό ακόμη τοσο δά τοσοδούλι βήμα είναι, μια σταγόνα ακόμη στη βροχή και βρέχει κ. ας έλαμπε κι απ΄οτι καλύτερο είδα ένα μονάχα τραγούδι ξέρω να πω, νερά και θάλασσες λ. αναμμένα κεριά οι μέρες στον ήλιο καίγονται σιγά σιγά στ'αλήθεια μ. αμάν ...