Poetry by Stavroula Gatsou ©

Είναι βράδυ είναι καλοκαίρι πρόλαβε το ηλιοβασίλεμα και κάθισε επάνω στο λαιμό σου. Εκεί. Γνώρισα τον παράδεισο φίλε μου. Εκεί τρέφεται η ζωή. Γύμνια. Σκαρφαλώνω τον ώμο σου τη μέρα κυνηγώ με νύχτα  ξέμπαρκος ευπαθής αποκαμωμένος. Τίποτε άλλο δεν μετράει. Κάθε λεπτό παραμονής στην κόλαση δεν υποφέρεται φίλε μου. Ο αγών του έρωτα   ανεξέλεγκτος  συνεχίζεται καθημερινά   πάραυτα.

                              Στην Μαρία Π. Γρανγ, γρανγ χρώμα πριν τώρα χώμα γρανγ, γρανγ ξεριζώνεις ανώμαλα πετρώδη χώματα σπέρνεις γρανγ, γρανγ εκείθε όλη σου η ζωή  διαβαίνεις Γρανγ, γρανγ πονεμένο σώμα τι σπόρους χύνεις; Τ’αυλάκια κοιμούνται νωρίς Γρανγ, γρανγ οι βροχές μας έχουν ξεχάσει όποιο φεγγάρι και να ρωτήσει κανείς γρανγ, γρανγ… χωρίς νερό πώς να σπείρεις ένα στεγνό πλατύ σώμα γρανγ, γρανγ… πονεμένο στόμα τι σπόρους χύνεις ν΄ανθίσει;

σπάμε τη σιωπή κι ανοίγουμε πόρτες αέρας μπαίνει βγαίνουν ψυχές μετέωρες βεντάλιες αναμμένες φωτιές λαλιές και χρόνια ανθρώπων κλειστές σπάμε σιωπή σπάργανα πέτρες βάφουμ’ ολημερίς Σπάμε. τη σιωπή σπάμε. Κι ανοίγουνε πόρτες βγαίνουν ψυχές Αναμμένες πελώριες υπέροχες φωτιές Ανοίγουμε πόρτες αέρας μπαίνει λευτεριά. Αδιαλείπτως στη ζωή μας όλη σπάμε   σιωπές.

    Θα’λεγες πως σαν την άνοιξη που τους παρακινεί μίλια και μίλια τρέχουνε στην πόλη «   Πάνε ρε   », σπρώξε εδώ, σφήνα πιο πέρα, ώπα, Οι ποδηλάτες φοβούνται τ’αυτοκίνητα καταρχήν, Και ομιλούν στους οδηγούς τοιουτοτρόπως, Νομίζοντας σαν την κυρία στο πάρκινγκ πως πήγα να της κλεψω τη θέση ενώ πάσχιζα μανούβρα Μ’ένα σκασμένο λάστιχο στην άκρη του δρόμου επαίτες στάχτη στα μάτια ο βοριάς κανένας δεν ευρέθηκε να μας συνδράμει Φοβούνται οι καημένοι, Φοβήθηκε και η κυρία στο πάρκινγκ Παραδίπλα σε ένα τραπέζι  πέντε ζευγάρια μάτια αντιστέκονται πεζή

παρουσίαση ΤΕΤΑΡΤΗ 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013 - ΩΡΑ 8:00μμ ΣΤΟ ΜΠΑΡ "ΦΛΟΥ" - ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ 9, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Σαιξπηρικόν στη Θεσσαλονίκη,  μέσα στις επόμενες ημέρες και εβδομάδες σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία.

Εσύ που ξέρεις με τις λέξεις μου’πανε Εσύ που ξέρεις και μιλάς Μίλα για μας δύο χιλιάδες άνθρωποι χαθήκανε σε μια νυχτιά, μανάδες παιδιά έχασαν κι έφεγγε ο καπνός μέχρι τα σύννεφα όλη νύχτα. δυο χιλιάδες ζευγάρια χέρια εκατομμύρια αγγίγματα δισεκατομμύρια σ’αγαπώ αμέτρητα δειλινά δύο χιλιάδες παιδιά κάηκαν σε μια νύχτα εσύ που ξέρεις καιι μιλάς μίλα για μας οι στάχτες μας ακόμη καίνε

σύνολα παραστάσεων Πέρασαν από τα μέρη μας πολλοί αφεντάδες άλλοι μας τίμησαν, άλλοι μας πάτησαν, άλλοι μας λάτρεψαν στήναμε χορούς μαζί μια αλυσίδα γύρω από τ΄αγάλματα κλάμα, βροχή, δάκρυ, όλα τα δώσαμε, κι όσο δεν ξέραμε άλλο. χρώματα απαλά φωτόλια χρώματα η επιβίωση γαντζωμένη σα ναρκοπέδιο ξανά και ξανά, και ήξερα πριν, και θα το θυμάμαι χρώματα ταξιδεύουν τη γη κλίμακες ο καρπός τους πότισε το κάδρο και το κάδρο μελέτησε τη γη τη βρήκε μεγάλη μετάνιωσε την ύπαρξή του κι αποχώρησε βαθιά στo χώμα