Poetry by Stavroula Gatsou ©

Η νόησή μου συρρικνώνεται και μαζεύεται ανάμεσα στα μάτια μου. Σιωπά. Η μυστική φωνή που μιλά για μένα - ποθεί συνήθως ν΄αρθρώνει εκείνη τις λέξει ς-  τώρα σιωπά. Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες των κελιών ενός ψυχιατρείου ή μιας βαρετής κάμαρας.  Η σιωπή το αποδέχεται παθητικά.  Ετσι κάπως κι εγώ πρέπει κάποια στιγμή να μάθω να σιωπώ. 'Ολοι σιωπούν.  Καταλαβαίνεις;  Το μαθαίνει κανείς ψηλαφώντας τα σώματά στον χρόνο πόσο είναι αυτό σύνηθες στη ζωή. Σε κάνουν να καταλάβεις.  Προσπαθούν να σε κάνουν να καταλάβεις.  Καμιά φορά δεν τα καταφέρνουν.  Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες κατά εκεί που ξυπνάει ο ήλιος για τη νέα μέρα.  Καμιά φορά δεν θέλεις να καταλάβεις. Δεν συμφωνείς. Ας χυθεί λοιπόν το καζάνι φωνάζεις, ας γίνει η έκρηξη, τι άλλο πιο τρομερό μπορούμε να περιμένουμε τελικά στην βαρετή τούτη κάμαρα, που τόσο γλυκά και όμορφα θα άνθιζαν δυο λέξεις...  Καταλαβαίνεις; Δεν είναι παρά οι λέξεις που σε οδηγούν. Αχ αυτή η ...

Τόσο πολύ μ'αγάπησες μ΄έστειλες να πεθάνω Από τρόμο ίσως;  από φθόνο; επειδή πιο πολύ εγώ σε αγαπώ Παλεύω με την μνήμη μου το νου μου τα γραμμένα Νέος γεννιέμαι μια και χάνεσαι γέρος και δεν ξεχνάω Τόσο πολύ μ'αγάπησες που τώρα, να, τολμάω να αντικρίζω θάνατο κι όμως να πολεμάω

δεν φύγαμε  στ΄αλήθεια δεν φύγαμε ακόμη δεν φύγαμε ποτέ πικραμένοι και πληγωμένοι, κουρασμένοι, με αίματα και γόνατα ακριβά χωρίς φωνή στο πάθος  διεκδικούμε ξανά την ομορφιά της πλάσης όχι δεν φύγαμε ακόμη ας κλάψει ο μαύρος βυθός της ειλικρίνειας φτάνει, ça suffit, ακάλεστους μας είχε η λύπη  και το δάκρυ - στέρεψε κι αυτό-  μα εμείς δεν την φοβηθήκαμε,  παρέα την παίρνουμε στο δρόμο της επιστροφής και βρέχει.

ΕΙΣ ΕΥΧΗΝ ΤΕΛΟΣ Στο όνειρο περπάτησα και μου παν οι ανέμοι πως είναι η καρδούλα σου κεράκι αναμμένη Λιώνει η καρδούλα σου η μισή και μόνη μαραζώνει λέω τραγούδι βάζω κρασί, λιώνει και βαλαντώνει . “Απ'της αγάπης τον καυμό θα πέσω ν'αποθάνω απάνου στο κορμάκι σου ψάχνω για ν ' ανασάνω. Τα μάτια σου τα όμορφα πως θέλω ν΄ανταμώσω ν΄αναστηθώ ο άμοιρος, ν'αναστηθεί κι ο κόσμος.” ΒΑΒΥΛΩΝΑ Δεν ξέρω ποιό λουλούδι να διαλέξω. Πολλά τα ρόδα της αυλής και με πολλά αγκάθια Επιασα ένα μάτωσα, έπιασα δυο με δάκρυ. Στα γιασεμιά σταμάτησα · σαν έκλεισα τα μάτια, στο όνειρό περπάτησα και με περίσσια χάρη. Στις ευωδιές σου αφήνομαι, και ναι, σε περιμένω.

Δεν γνώρισα ποτέ ανθρώπους λεωφόρους Δεν περπάτησα, δεν οδήγησα, Αγαπώ το τραίνο, τις ράγες, τα βαγόνια και την λεβάντα. Εχει χώρο, έχει ανθρώπους, συνοδοιπόρους. Στις λεωφόρους έβλεπα πάντα απέραντη έρημο και πολύ μοναξιά, πολύ σιωπή. Στα τραίνα κανείς σουλατσάρει, συνομιλεί, ζει. Κι αγαπώ να ταξιδεύω με τραίνο στην λεωφόρο της ζωής.

Ο ήχος της φωνής σου ποτέ ξανά Η ανάσα η πνοή σου ποτέ, ποτέ ξανά Ξεσκίζεται η σάρκα των δύο σε μία γιορτή, Ποτέ ξανά δεν θα δακρύσω, Ποτέ ξανά με βλέμμα της χαράς ποτέ δεν θα γυρίσω, ανέλπιστα πάντα, σταθερά, χωρίς πάτωμα, επάνω στο σκοινί.

je me suis mise à regarder tes yeux et l'espoir tes yeux me troublent et quand l'espoir dévore l'image de l'amour des cycle vicieux de tendresse de douceur et de douceur  jaillissent de tes bras et de tes mains Comment puis-je exprimer les rayons du soleil qui couvrent mon visage et mon corps Aimer c est vivre éperdument,   c'est boire la vie avec une paille  jusqu’à  ce qu'elle monte à la tête .. Puis l'amour devient le besoin car se nourrir c'est boire  c'est s'aimer sans dormir  Aimer; c'est trouver de l'ombre quand le soleil tape trop fort C'est le silence de la nuit  perturbé  par un oiseau Aimer c'est l odeur de l herbe après la pluie Tant que cette pluie arrive à se fondre à la mienne  Tant que tes mains arrivent à toucher les choses qui t'entourent Tant que mon prénom arrive à te troubler, Je suis à toi.