Στο σταθμό το τρένο

¨για όσα δεν τελείωσαν και δεν θα τελειώσουν ποτέ ¨
Άννα Κοκκινίδου


Με κάποιες κουβέντες,
Με βήματα κουρασμένα,
Από τη φωτιά κι από σιωπή
βαθιά στο χώμα μου

Με νύχτες στυφές,
Παγωμένα σεντόνια,
Στη σκόνη
Παγωμένα χέρια τα χέρια μου,
Πέφτουν τ’άστρα και πνίγονται
στη θάλασσα σβήνουν,

Σημαίες κυματίζουν
και αίμα στο σώμα μου,
όλες μου οι πληγές,
τα χέρια μου,

Με όσο φως μπορούν ακόμη να σηκώσουν επάνω τους,
Σ’αγαπώ.




Βρυξέλλες, 14.02.011