Που δεν ξεχνάς σώμα
το στόμα
πως τραγουδά.
Αργοπορεί για τον χειμώνα.
Δαγκώνει με χάδια
, Τότε
Τώρα πλάγια.
Θωρεί.
Πλατιά νωχελικά
πετράδια μάτια
με το πιο αθώο πάντοτε
χαμόγελο στο χείλη.
Χτισμένο στην
πέτρα τ΄απρίλη το στρώμα.
Νους του φωτός
και μεγάλες κίτρινες σκιές στα σεντόνια.
Σχόλια