Poetry by Stavroula Gatsou ©

Απόψε Είναι κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν - έτσι κι εγώ κοιτώ τη θάλασσα Είναι κάποιες ώρες, κάποιοι τόποι που γνωρίζουν γιατί - γι αυτό κι εγώ ρωτάω Όταν πάλι φορές τραντάζεσαι ολόκληρος Κι έχουν μείνει λίγα απ'τα πολλά Ξεκλειδώνω όλες τις πόρτες σπίτι μου - και τραγουδάω πιο δυνατά ακόμη πιο δυνατά

Ερωτικός Παράλληλος Τις νύχτες που ξημερώνομαι στα στενάκια της Χιλής στα βρεγμένα σοκάκια απορροφώ φιλήδονα μαργαριτάρια Αποζητώ απόλυτα τα νεύματα κι ως απαιτώ - κι εσύ- τα σώματα ως ιερά βροντές ορίζοντα πως καίγεται η ενοχή και φως ονείρου απόχη August 2006, Thessaloniki Stavroula Gatsou

Ανθούς Άνοιξε την πόρτα μάτια μου Τα βλέφαρα μου πάνω σου κουμπάνε και δροσίζονται Μοσχομυρίζεις άνθη, αγρού λουλούδια Αν από τα λίγα κλωνάρια που στα πόδια σου φέρνω, ένα διαλέξεις Ελπίζω να διαλέξεις το ξινό, ….σαν λεμονιάς στάλα να σου ‘ρθει στα χείλια Σταυρούλα Γάτσου

Ερωτική σκηνή στην Αλεξάνδρεια Άναψε φωτιά, μαζεύτηκαν κορμιά Απόηχους γιόμισε ο τόπος απ’ τους καημούς της λάβας του. Κι εσύ κολλάς, μαζί τους συντονίζεσαι, λικνίζεσαι Γιορτάσι σου το αίνιγμα κι η νύχτα τους Στροβιλίζεις τον αέρα σου, Αρχόντισσα, κυρά, Γύρω απ΄ τη φωτιά, γύρω απ’ τη φωτιά Σε κλέβουνε τα μάτια τους κι εγώ κοιτάζω Αθώα φαίνονται στο ξύπνημα, μα τώρα χάνονται Ζηλεύουν, κρυφογεύονται… Γλυκίζονται στα ιδρωμένα τους όνειρα, τα πιο κρυφά, τα μονοπάτητα, τα του ποτέ ταξειδεμένα… Και τάζεις, και τρελαίνεις γεύεσαι, παίρνεσαι…. στα μάτια και στα χείλια Που τους ξυπνάς και σε ποθούν, αγρίμια γίνονται Καίγεται ο χρόνος, Καίγομαι κι εγώ, Χάνεται στο τρέκλισμα των πόθων τους ο δικός μου ο έρωτας… Και με κοιτάς, και μου γελάς, αγρίμι σου να γίνω μα πίνεις και μεθάς από της στάμνας μου το κόκκινο νερό ………κι εγώ κοιτάζω…… Σταυρούλα Γάτσου

Δυο, διπλά, διπλούμενα Δυο σκιές σε κυνηγούν Δυο σκιές που χάνονται στο γέλιο, στην χαρά - χέρι χέρι περπατούν - Δυο πλευρές, που κρύβουνε μαντήλια σε σταθμό Δυο, διπλά, διπλούμενα, Δυο φτερά και δύο ψυχές που γένονται και κλαίνε Δυο σκιές σε κυνηγούν Κι αυτές - κι οι δυό - τρικλίζουνε στου πόθου το ρυθμό Δυο πλευρές ξυπνούν - χέρι χέρι περπατούν - Ξεχύνονται στου κήπου μου το στρώμα Δυο, διπλά, διπλούμενα, Δυο φτερά, δύο ψυχές που καίγονται και κλαίνε Δυο σκιές που κείτονται γυρτά στο σώμα μου - διπλά και το δικό μου – Δύο πλευρές που πέφτουνε στα βράδια μου, στο χώμα Στου κήπου μου το στρώμα Οι δυο ψυχές σου σε τραβούν. Κι αυτές - κι οι δυό - τρικλίζουνε, ηδίζονται στου έρωτα τον χείμαρρο, ξεχύνονται στου κήπου μου το στρώμα Κ ι ό τ α ν μ ο ν ο ι ά σ τ η κ α ν . . . . . κ α ι α γ κ α λ ι ά σ τ η κ α ν . . . . . . τ ο φ ω ς σ τ ο π ρ ό σ ω π ό σ ο υ ξ ε δ ι ψ ά σ ε τ ι ς δ υ ο μ ο υ τ ι ς ψ υ χ έ ς Σταυρούλα Γάτσου

Aux rochers Adossée aux rochers j’apprends si belle à me frotter, Au soleil pour me livrer, à la salure pour m’exposer, la mélodie du fruit de l’existence pour savourer Ayant déplié mon corps, Sur ma couche ayant pose, tous les odeurs et les bonheurs, puis les ruptures si tristes. S Gatsou

On The Rocks Now that I am learning to rub myself against the rocks in the sun, I am surrendering to the brineand taste existence’s sonorant fruit. I unfolded my body. And laid out on my blanket the smells and the charms, of the sorrows of separations. S Gatsou translated into English By Kostas Hrisos