Poetry by Stavroula Gatsou ©

Μπήκανε άνθρωποι στο κτίριο. Σηκώσαν τα μανίκια τους Καλογυαλισμένα παπούτσια και μοντέρνα αγγλικά κοστούμια, βαλθηκαν να τραγουδούν παράφορα τραγούδια ερωτικά. Για μια μαρία που ήταν βαρκάρισσα κι έσταζε το μπούστο της μέλι και μύριζαν τα γιασεμιά. Την λέγανε και ποίηση καμιά φορά. Το όλο θέαμα δεν κράτησε πολύ η υπερηφάνεια τους μας πρόσφερε διάρκεια. Χαιρέτησαν μετά το όλο με βαθιά υπόκλιση, βάλανε το καπέλο τους με μια κίνηση όλοι μαζί. Κατευθύνθηκαν προς την πόρτα σε σειρά, και χάθηκαν μετά μέσα στον πλήθος.    

Μείναμε νέοι χειροκίνητοι κι ακούραστοι Πάντα νέοι Πάντα τα τύμπανα του πάντα όλα μαζί σαν ρυθμικά σιωπούν  στην καταιγίδα. Σανίδια και χορός στα κύματα.

Γράφω ό,τι μου λένε τα μάτια σου Πολλές φορές τα πληγωμένα σου μάτια μου μιλούν, χωρίς φωνή, μέσα στην σιωπή. Να ξερες θα έλεγες, να ξέρες, κάποια στιγμή.... Μεγαλώνει η σιωπή, απομακρύνεται καταλαβαίνεις; τι να ξέρω, χωρίς φωνή; Εγώ γράφω μόνο ό,τι μου λεν τα μάτια σου με τα μάτια σου γράφω. Ανέγγιχτες συνειδήσεις Δημόσιες επαφές Πικρές χαρές 'Ενα τσιγάρο δρόμος τα χέρια μου τα μάτια σου. Αν είναι οι λέξεις που παίζουν ταμ ταμ ή είναι οι σκέψεις που ρέουν αν είναι δεν ξέρω. Η ψύχη κατακλύζει το σώμα η πνοή τραγουδά, ο αέρας φυσά, βασικά απλά φυσιολογικά πράγματα. Εγώ γράφω ότι βλέπω, όπως αυτό που βλέπεις κι εσύ. Επρεπε να κλείσουμε τα μάτια μας για να το μάθουμε. Μέσα στη σιωπή δυο ραγισμένες καρδιές με σφραγισμένα χείλια. Μπουκάλια στο ίδιο πέλαγο, παιδιά στην ίδια γειτονιά, εραστές στο ίδιο κρεβάτι. Κοιτάς στα μάτια μου. Βασιλεύει στον ίδιο ουρανό. Εγώ γράφω μέσα στη σιωπή για το μάτια μου ...

Πως ακολουθεί, βαθύ και φορεμένο. Σαν η μόνη ανάγκη να ήταν να φορεθεί και τίποτε άλλο . Η νόμιμη πληγή. Ενα τραύμα που γυρνά και εκπορνεύεται. Η πτώση και τίποτε άλλο δεν είναι σοβαρό και άξιο.Αυτοί, Και ντρέπονται το ίδιο προσωπό τους και δεν συγχωρούν κανένα καθρέφτη. Κι ό,τι στην ντροπή αντέχεις με κακοφορμισμένη πληγή ακολουθεί και σέρνεται Γεμίζει με σκουπίδια τους δρόμους μιλά άσχημα στους περαστικούς πληγώνει τις ψυχές των νεαρών παιδιών τις νύχτες κλαίει όλος ο ουρανός, τραυματισμένη πατρίδα.

Η νόησή μου συρρικνώνεται και μαζεύεται ανάμεσα στα μάτια μου. Σιωπά. Η μυστική φωνή που μιλά για μένα - ποθεί συνήθως ν΄αρθρώνει εκείνη τις λέξει ς-  τώρα σιωπά. Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες των κελιών ενός ψυχιατρείου ή μιας βαρετής κάμαρας.  Η σιωπή το αποδέχεται παθητικά.  Ετσι κάπως κι εγώ πρέπει κάποια στιγμή να μάθω να σιωπώ. 'Ολοι σιωπούν.  Καταλαβαίνεις;  Το μαθαίνει κανείς ψηλαφώντας τα σώματά στον χρόνο πόσο είναι αυτό σύνηθες στη ζωή. Σε κάνουν να καταλάβεις.  Προσπαθούν να σε κάνουν να καταλάβεις.  Καμιά φορά δεν τα καταφέρνουν.  Το φως μπαίνει από τις χαραμάδες κατά εκεί που ξυπνάει ο ήλιος για τη νέα μέρα.  Καμιά φορά δεν θέλεις να καταλάβεις. Δεν συμφωνείς. Ας χυθεί λοιπόν το καζάνι φωνάζεις, ας γίνει η έκρηξη, τι άλλο πιο τρομερό μπορούμε να περιμένουμε τελικά στην βαρετή τούτη κάμαρα, που τόσο γλυκά και όμορφα θα άνθιζαν δυο λέξεις...  Καταλαβαίνεις; Δεν είναι παρά οι λέξεις που σε οδηγούν. Αχ αυτή η ...

Τόσο πολύ μ'αγάπησες μ΄έστειλες να πεθάνω Από τρόμο ίσως;  από φθόνο; επειδή πιο πολύ εγώ σε αγαπώ Παλεύω με την μνήμη μου το νου μου τα γραμμένα Νέος γεννιέμαι μια και χάνεσαι γέρος και δεν ξεχνάω Τόσο πολύ μ'αγάπησες που τώρα, να, τολμάω να αντικρίζω θάνατο κι όμως να πολεμάω

δεν φύγαμε  στ΄αλήθεια δεν φύγαμε ακόμη δεν φύγαμε ποτέ πικραμένοι και πληγωμένοι, κουρασμένοι, με αίματα και γόνατα ακριβά χωρίς φωνή στο πάθος  διεκδικούμε ξανά την ομορφιά της πλάσης όχι δεν φύγαμε ακόμη ας κλάψει ο μαύρος βυθός της ειλικρίνειας φτάνει, ça suffit, ακάλεστους μας είχε η λύπη  και το δάκρυ - στέρεψε κι αυτό-  μα εμείς δεν την φοβηθήκαμε,  παρέα την παίρνουμε στο δρόμο της επιστροφής και βρέχει.