Επιβίωση

Οχι δεν είναι ανησυχία,
Το προσωπό σου,
Μια απορία κι η αίσθηση ενός συμπλέγματος σκέψης που αφουγκράζεται.
Ενας πρωτόγονος ερωτισμός - η απόλυτη προτεραιότητα της επιβίωσης.
Χωρίς χώρο για έρωτα ή συναισθήματα,
Ενας μικρό νησί κυνισμού στο οποίο ναυάγισες,
ευχάριστα.

Μια λαίλαπα ανθρώπων που δίνουν και παίρνουν μεθοδικά
Ενα κρεβάτι γεμάτο φλόγες κι ιδρώτα
Πιο ψηλά, πιο γρήγορα – λίγο πιο γρήγορα
Μια απόσταση πίσω από τα μαύρα γυαλιά
Ξέρω και ξέρεις. Ας μην χρονοτριβούμε.

Ενας μικρός συμβιβασμός κι ακόμη μια μέρα,
Ενα λεπτό χαμόγελο νόησης.
Δίνεις και παίρνεις.
Το όνομά σου, την ταυτότητά σου, τα πλάνα σου.
Δεν άκουσα, δεν ξέρω, και δεν μίλησα.
Δεν ήμουνα εκεί.
Το σώμα μου ήταν.

Στα αποκαλυπτήρια θα είμαι ντυμένη στα μαύρα,
Θα κάνω ότι δε σε γνώρισα ποτέ
Θα έχω ήδη μνήμες αγοριών στο στήθος μου
Θα τρέχω πλάι πλάι με τα κύματα
‘Ορθια,
Ορεξάτη,
Στον ίδιο ρυθμό,
Με ένα κίτρινο τριαντάφυλλο στο χέρι.

‘Οταν επιστρέφω στο σπίτι μου θα γράφω ποιήματα,
Για τον έρωτα και το χρόνο,
Για την ένταση, το φως,
και την τραγική ευτυχία της απωλεσθήσας ελπίδας.

Θα καλοσωρίζω τον ήλιο με το χαμόγελο
πίνοντας λευκό, παγωμένο κρασί,
επιλέγοντας όπως πάντα τον εθελοντικό έρωτα ευφυιών ανθρώπων
να με δροσίζει.



2.05.010