Λίθοι

Κι αν είχες ποτέ την ευτυχία,
πως θα τον έκαμες τον παράδεισο;
Δεν θα έκοβες λεμόνια,
να ραίνεις τον πόνο,
Και την αγάπη να ευωδιάζει;
-Αχ, η αγάπη
Ελευθερία, κι ελπίδα καμιά


Δεν θα του βαζες μια βάρκα,
άγνωστη,
να κυματίζει στ’ακρογυάλι;


Με μιαν άγκυρα αθέατη κι ένα μακρύ σκοινί,
ελαφριά και ήσυχη η βάρκα να ζαλίζεται στα κύματα.


Δεν θα’βαζες τον ήχο, πανσέληνο και μήνα αύγουστο,
με τ’αεράκι του βουνού
να σου χαιδεύει το λαιμό;


Με μπλέ βελούδινα χάδια στο σώμα,
άλλοτε γκρι κι άλλοτε πράσινα,
μα πάντα ευγενή,
προσεκτικά μαζί σου.


Πες μου πως είδες τον παράδεισο;
Παρατημένες ενοχές έξω απ’τις πύλες,
με λαμπερές ζητωκραυγές;
και πάντα νίκες;


Αχ, ο παράδεισος είναι στρωμένος με άνθη, πέταλα ,
που ζήσανε και τώρα δα πεθαίνουν.

Πριν απο λίγο κάποια πάτησα.
Με χαμόγελο, και δάκρυα,
ο παράδεισος.

Μια προέκταση της μνήμης ή της σημασίας των στιγμών,
παρόντος και μέλλοντος,
που όλες τους γραφτηκαν στα φύλλα της καρδιάς μας
ασυνείδητα και μας σημάδεψαν.

- Σκάνδαλο κανείς να βάζει λέξεις στον παράδεισο.


Μα κι αν εσήκωνες τα μάτια σου ψηλά στον ουρανό
Κι αν έβλεπες τα πουλιά να πετούν – γαλανός ουρανός,
μέσα στο φως;

- Οι αφελείς;


Λες να’ναι έτσι ο παράδεισος;



31.08.010