Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περιπολικά

Ψίθυροι δεν ήταν.
Ήταν θορυβώδης σειρήνες.

Κάνεις ότι δεν τις ακούς.

Μπορεί και να φώναξες ακόμη πιο δυνατά
και να έκλεισες τα αυτιά σου.

Ακούστηκαν ξανά.

Προσπαθείς να πείσεις για την απουσία τους.
Τα μάτια σου έχουν γίνει κόκκινα από την πίεση
και οι φλέβες του λαιμού σου τεντώνονται.

Φωνάζεις για να με πείσεις
ότι σειρήνες δεν υπάρχουν.

Η φωνή σου υπερκαλύπτει κάτι,
όχι το γεγονός.

Η γειτονιά γίνεται μπλε από τα φώτα.
Ο ήχος γίνεται εκκωφαντικός.
Τα περιπολικά πλησιάζουν.


Δεν είναι περιπολικά.
Είναι σειρήνες από πρωινά ασθενοφόρα.

Κάποιος μου είπε να κάνω μια ευχή για κάθε ψυχή
που πολεμά να μείνει στη ζωή.

Αυτό κάνω.





23.03.010

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018