Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΌΛΟΙ ΕΜΕΙΣ

Ο περιπτεράς που έδωσε τα ρέστα, δέκα λεπτά, πίσω

Ο νεαρός δημόσιος υπάλληλος που προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον πολίτη

Η κυρία που έδωσε τη θέση της στο λεωφορείο για να καθίσει κάποιος που είχε ανάγκη

Ο συμβασιούχος ταχυδρόμος που προσπαθεί να μάθει τους δρόμους του χωριού

Η νεαρή νοσοκόμα που έψαχνε –και βρήκε τελικά και έβαλε– μια επιπλέον καρέκλα

Η τηλεφωνήτρια που έδωσε το σωστό αριθμό τηλεφώνου

Ο φαρμακοποιός που έκατσε και διάβασε όλη τη συνταγή στην ηλικιωμένη κυρία

Ο αστυνομικός που αγκάλιασε ένα μικρό κορίτσι, για να μη πέσει

Ο χασάπης που πέταξε το χαμένο λίπος πριν ζυγίσει το κρέας

Ο οδηγός λεωφορείου που πατούσε φρένο ήρεμα, με προσοχή στην έγκυο γυναίκα

Ο νεαρός επιχειρηματίας που έτρεξε να προλάβει την τράπεζα

Ο έμπειρος οικοδόμος που έβαλε το τούβλο σωστά

Ο γραφειοκράτης που απέρριψε την άδικη πρόταση προσφυγής

Ο οικονομολόγος που γιορτάζει την έξυπνη επένδυση του πελάτη του

Η υπεύθυνη λογιστηρίου που χαμογέλασε στο νεαρό νεοφερμένο

Ο αξύριστος τεχνικός που κατάφερε ξημέρωμα να φτιάξει το μηχάνημα, και τώρα πάει για ύπνο.

Ο δικηγόρος που υπερασπίστηκε τον κατάδικο, κι ας έχασε



λίγη εμπιστοσύνη στην καλοσύνη των Ξένων.




25.03.010

Σχόλια

Ο χρήστης Priorknowledge (aka Rodonaura) είπε…
Υπέροχη δημιουργία, που αποτυπώνει την ομορφιά του "εμείς"... Την καλησπέρα μου.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
μου αρέσει η ματιά σου πολύ, συνέχισε, να ξεχωρίζεις αυτά τα μικρά που κανείς πια δεν παρατηρεί...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
http://www.flickr.com/photos/7374277@N03/5141437748/in/photostream/lightbox/

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018