Λέξεις

Μιλάω με βουβές σιωπές.
Μπαίνω στα σώματα που ακουμπάς τη νύχτα
Στα βλέφαρά σου όταν τα μάτια κλείνεις,
Στις άκρες των δακτύλων σου σ ότι αγγίζεις.
Περισσεύει άνεμος.

Όσα ζητάει ο άνθρωπος στο τέλος της κούρασης
στην άκρη του γκρεμού,
Χωρίς σπαθιά ματωμένα ή γιαταγάνια
Χωρίς φονικά όργανα
Μόνο γλυκές λέξεις. Μουρμουρητά σ αγαπώ.
[Που’χεις ξεχάσει το πρωί
και πως τις είπες]

Μια γλυκιά νυχτερινή αύρα
Σε ένα κορμί που ακόμη ζει.
Σαν μια μπάλα αισθήσεων
Στον παλμό της κορδέλας που τις τυλίγει
Σαν μια ανθοδέσμη.

Και δυο χέρια που ξερίζωσαν το κεφάλι από το σώμα
Μια μόνο φορά,
Και φτάνει αυτό,
Είν’ αρκετό.







Βρυξέλλες, 8.03.011