Ο οίκτος σου

Α, πόσες φορές δεν πήρες την σιωπή μου για απάντηση στον οίκτο σου
Μα τώρα θα μιλήσω
Χρόνο δεν έχω να χάνω διόλου
Να παλεύω να ανατρέψω το οικοδόμημά σου

Γιατί σε βολεύει έτσι πιότερο
Οικτρά να σέρνεις στην παλαίστρα
Τις πιο ποταπές σου σκέψεις
Γιατί έτσι βολεύει καλύτερα

Να γκρεμνίζεις, α, χρόνο δεν έχω να χάνω διόλου
Γιατί έτσι σε βολεύει πιότερο
Να με κάνεις ξεδιάντροπη τροφή στα όρνια,
Να με σέρνεις στις λάσπες
Να κρύβεις που δαγκώνεσαι

Κι αυτό σου λέγω
Μ όσο μαύρο και να βαλθείς να με βάψεις
Εγώ είμαι φως.