Χάθηκε στον αιώνα

Η θάλασσα μου,
βυθός μου.

Η εκκλησία, το σώμα,
ο ναός μου.

Κίτρο το ρόδο,
Παράθυρο κόκκινο,

Σαν σπάει επά στο στόμα μου
το κρίνο της πηγής, το κρυσταλλένιο.

Φυσάει ο αγέρας,
Χτυπάει κι η πόρτα 3 φορές.

Βροντάει ο Όλυμπος,
Τρίζει ο Πλαταμώνας.

Σφυρίζουν τα βράδυα
Στις γραμμές του τραίνου.

Ωραία περνούν
σαν μεθυσμένοι.

Όσα κι αν έδωσαν
Για τόσα δεν πήραν.

Με καίει ο ήλιος,
Φωτίζει ο ίσκιος μου μετά τη νύχτα
Σαν φάρος.

Σταγόνες και φλόγες
στα μαλλιά μου.


Βρυξέλλες, 30.04.011