Μέσα στον ύπνο τον βαθύ

Αγαπώ μια μαργαρίτα
Και αλήθεια θα το πω,
Πως απόψε που σας γράφω
Μου ‘πε να ρθω να την βρω

Να γυρίζει και να φέρεται
Να γιορτάζει και να χαίρεται

Να γυαλίζει μια στον ήλιο
Και μια στον άδη,

Αγαπώ μια μαργαρίτα
Μου μιλά σαν με κοιτά

Και γυαλίζει μια στον ήλιο,
μια στον άδη,

μια σαν πάλη μέσα στον ύπνο τον βαθύ.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το νερό

Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Απαξίωση

Εκείνοι που δεν μίλησαν ποτέ, Πήραν μαζί τους στο τάφο τους θαμμένα μυστικά, Έκλεισαν στην αιωνιότητα τους κλειδιά της ζωής μας, Εγωϊστικά, απροκάλυπτα, μας κράτησαν έξω από την νόηση μιας πραγματικότητας στην οποία συμμετείχαμε, κι ας είχαμε δικαίωμα να μάθουμε - που ψάξαμε να βρούμε το γιατί - Κι αυθαιρετούν λοιπόν, χάρην της εξουσίας της προσμονής, με την απουσία του λόγου και με σιγή, για όσα δεν δύνανται, και δεν μπορούν να αντικρύσουν, σε απόσταση καμία από τη γή, χωμένοι μέσα που θάφτηκαν για να μην τους δεις.... How pathetic indeed! Βρυξέλλες, 8.10.010

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018

Poetry by Stavroula Gatsou ©

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου