Ακόμη μια νύχτα

Κάθε μέρα που πεθαίνουμε και γεννιόμαστε πάλι.
στα σχοινιά μας επάνω
αγκαλιασμένοι οι κόμποι αντέχουν.

Στα σπλάχνα μου
ο πυρετός δε λέει να σταματήσει.

- να ξυπνούσαμε λέει και να ‘ταν άνοιξη -

Ελευθερώθηκα.

Φοβήθηκα το θάνατο
- θα’ρθει,
δεν θα’ρθει; -

Στο μεταξύ
μπορώ και πλέκω στεφάνια διάφανα σε κήπους,
στοιβάζω τα δακρυά μου στο σώμα σου
να σε ποτίζω παρθενογέννητη κάθε ξημέρωμα.


30.01.010