Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χαμηλές πτήσεις

Από το μέτωπο γράφεις άνθρωπε

Ο κόσμος έξω δεν κάνει πόλεμο
κάνει πάλη,
δεν πήραν στα χέρια τους ντουφέκι,
δεν πήρανε σφαίρες στα ρούχα τους,
αδέρφια στα βουνά
δεν φύγανε.

Μερικές λέξεις,
Μερικούς φθόγγους, πέντε σημειώματα
Και δυο παραβολές
πήρανε.

Γίνανε μεγάλα πουλιά
μα θες,
πετάνε.

Και κάποιοι είπανε πως κάνανε αντάρτικο της πόλης,

Με τις σημαίες
και τα σώματά τους,
Το φεγγάρι, τη νύχτα,
και τα γυμνά τους δάκτυλα.

«Σήκω, Μη κάθεσαι,
Μη στέκεσαι και κοιτάς έτσι έξω,
Σήκω,
Πάλεψε,
Ποιος ουρανός σε σταματάει;.»



Βρυξέλλες, 6.04.011

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
καταπληκτικότατο!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018