Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

νέο κύμα



Το νέο κύμα
απλουστεύει γαλήνια
μέσα στα νερά
τα χίλια μύρια
μυστικά
απαλά
τόπος αυθαιρεσίας
μιας ανεκπλήρωτης αγίας
ελεημοσύνης
χορός χωρίς βήματα
μόνο φτερά
μέσα στα νερά
χίλια μύρια καινούργια
ξεφυτρώνει
παρασέρνει
μυστικά
στην σάρκα μας
κύτταρα ζωντανά
και γυμνά βουνά
ατέλειωτες χαράδρες
και πεδιάδες δροσιάς
το νέο κύμα χύνεται
κι όλους μας μεθά
σαν την πεταλούδα
τα φτερά του χτυπά.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

καλοί-κακοί


είπαν οι κακοί αυτός είναι κακός
είπαν οι καλοί αυτός είναι καλός
είπαν οι κακοί αυτός είναι καλός
είπαν οι κακοί αυτός είναι δικός μας
είπαν οι καλοί αυτός; στα λιοντάρια 

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

σημειώσεις για ένα ακέφαλο γλυπτό




Ο αέρας μαλάσσει το δέρμα σου
όπως τα δάχτυλα αγγίζουν τις χορδές,
τραγούδι, που σκορπίζεται στους πέντε ανέμους
Kαι δεν μ' αφήνουν να κοιμηθώ ∙
Να ξεχαστώ,
Δεν με αφήνει να κοιμηθώ,
έτσι όπως λάμπει
το σώμα σου
το φωτεινό.






Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Πειρασμός


Η φύση καλεί
Φύλλα φωνής
Καμία ντροπή

Κοπέλες που
χορεύουν
σε ανερμάτιστο
ρυθμό
σαν παίζουν
μαύροι μάγοι.

Η φύση καλεί
Ανταπαντούν
λόφοι, ρέματα
και πηγές.

Η φύση καλεί
κι η φύση υποκινεί.
Χαμένο παιχνίδι.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

για την ανθρωπιά


Στην ομορφιά,
το ιερό ολοκληρώνεται
και το κακό υποκλίνεται, δεν μπορεί
παρά να ρίξει τα μάτια χαμηλά,

Η ομορφιά,
ντυμένη με φόρεμα αγνό
σίγουρα ματωμένη,
από την αγωνία
και τον αγώνα,

Η ομορφιά αγωνίζεται
να υπάρξει.

Είναι τρομερό
πόση ενέργεια καταναλώνει
ο κόσμος για να αφαιρέσει
το δικαίωμα από την ομορφιά
να υπάρχει
να ανασαίνει
ευτυχής
έστω και λυπημένη
καμιά φορά.

Ωστόσο, η ομορφιά ξέρει
πως χωρίς αυτήν
κόσμος
δεν μπορεί
να υπάρξει.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

13.03.2016 Ροτόντα


Μπήκα μες την κοιλιά σου και σου μίλησαν
οι άκρες των δακτύλων
της φωνής μου.
Και σε χάιδεψαν. 
Την μια σαν πούπουλο
την άλλη παθιασμένες,
αποφασισμένες,  
κάμαρες,
και θόλους.
'Ενα σώμα ολόκληρο
σε εκστρατεία ζωής.
Χάθηκα στα αρώματα
και τους καρπούς σου αισθάνθηκα,
όμορφη, γυμνή, ανυπεράσπιστη και ασφαλής
μέσα στον κήπο. Απελευθερωμένη.


η απελευθερωμένη, 

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

'Ενα χέρι ψάχνει το χέρι μου


Περπατώ στον δρόμο και το χέρι μου πέρα δώθε κουνιέται λειψό
Μια αίσθηση δευτερολέπτων πως ένα χέρι σε απόσταση αναπνοής
Κατευθύνεται να ενωθεί με την παλάμη μου
Ένα χέρι ψάχνει το χέρι μου
Ψάχνει στίχους σε σελίδες βιβλίων
και χαχανίζει όταν σκοντάφτω  από αφέλεια απαγγέλλοντας
καμιά φορά. Αυτό το χέρι που ψάχνει το χέρι μου
αυτό το χέρι που θέλει να φανερωθεί. 

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Μνήμη λυγερή



χρώμα κόκκινο
από αίμα
ήταν, πικρή
εποχή, για ποιούς άλλους
άνεμος δροσιάς
τα όνειρά σου
ήταν, χωρίς ενοχή,
άρωμα ανθούς
τα φιλιά σου
ήταν,


Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Βόμβες είναι τα ποιήματα μωρό μου



είμαι απλώς ένας μετανάστης φυτεμένος στο χώμα
γιώργος αλισάνογλου

Βόμβες είναι τα ποιήματα μωρό μου
Μέθη κι αναστεναγμός
Λεπτές βεντάλιες που κινούνται με χάρη
εν μέσω θερινής νυχτός.
Πιο απαλά από τα χέρια
οι λέξεις μου σε χαϊδεύουν
Κι ούτε χειροφίλημα,
ούτε γνωριμίες και ονόματα,
Αφού τίποτε δεν υπάρχει
κι αφού δεν υπάρχει
τι να φανεί,
λες, κι ο αέρας
ανεμίζει θαρρείς
απαλά το πανί.
Θα΄ρθεις; ρωτάει,
έχω να σου πω τόσα πολλά,
για τα παπούτσια των ανθρώπων
για τα δάχτυλα μέσα στην λάσπη
και την βροχή, μπορώ να σου μιλήσω
για το κλάμα των παιδιών μες την σιωπή
μια βραδυνή σιγή που σου ξυρίζει τ'αυτί,
αλλά δεν θα το κάνω γιατί δεν είναι χόμπι
η ποίηση μωρό μου,
δεν είναι για να βγεις φωτογραφία με το τρόπαιο
και να την βάλεις στο σαλόνι μωρό μου,
βόμβες είναι τα χείλη σου μωρό μου,
βόμβες  
μέθη κι αναστεναγμός
χαμογελάς σαν πρώτη φορά να χαμογελάς
ξυπνάς σαν πρώτη φορά να ξυπνάς
κλαις σαν πρώτη φορά να σε είχαν αγγίξει
εύθραυστη χαρά,
κάθομαι καμιά φορά τα βράδυα
καθημερινή και συλλογίζομαι

Βόμβες αθωότητας είναι τα ποιήματα μωρό μου,
που σε κάνουν και φλέγεσαι  φερόμενος,
μωρό μου,  
κερδίζω όγκο στη σιωπή,
και στον έρωτα μαθητεύω.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Γόνιμα σώματα


Τίποτε δεν πέρασε από πάνω μου χωρίς ν'αφήσει σημάδι.
Μοιράζομαι τη γνώση το κορμί με την ίδια ευκολία
που ο ήλιος στέλνει  το φως του μέσα στις χαραμάδες παλιού σπιτιού.
Γίνομαι βαθυστόχαστη στην αφή.

'Ο,τι πέρασε από πάνω μου ανήκει στο σώμα μου.
Ανθρώπινα σώματα γεμάτα πληγές  αληθινές,
γόνιμα σώματα, γεμάτα κραυγές πραγματικές.

Σε  καιρούς χαλεπούς  επιβιώνουμε μόνο
οργώνοντας χωράφια σε γόνιμα σώματα.
Μεθυσμένα καράβια  που το φως μας
διακρίνεται ήδη στο λιμάνι.


Διαβάστηκε την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης 
με αφορμή την παρουσίαση του τεύχους Διεκδικώντας νέο λόγο, 
που αφιερώθηκε σε νέους ποιητές της Θεσσαλονίκης, 
του περιοδικού Αίτιον.