Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

σβώλοι στον ήλιο



΄Ο,τι γλιστρά από το χέρι
και φεύγει
είναι πιο αληθινό
από την φλυαρία της σιωπής
της οποίας την άνεση
διεκδικεί  φοβισμένο
το πάθος·
που,
γλιστρούν και πέφτουν
σβώλοι στην πλακόστρωτη κατηφόρα
ρυθμικά στον άνεμο 
ρυθμός για καιρό χαραγμένος.

Θορυβώδης η φλύαρη σιωπή
τρελαίνει τα πουλιά,
χάνουν τον δρόμο·
καταλήγοντας ανεμίζουν
σαν σημαία το σώμα τους
τα φτερά τους συναγωνίζονται
τη σκέψη που κρυφά σιγοκαίει
εφτασφράγιστο κιτάπι ανοιχτό
σβώλοι που τρέχουν κάτω από τον ήλιο.








Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

αν για τα μάτια σου πρέπει να πω


Αν για τα μάτια σου ήθελα να πω
δεν θα μπορούσα τίποτα να πω,
δεν μπορώ τίποτε για τα μάτια σου να πω
γιατί σαν τα κοιτώ μονάχα χάνομαι,
χάνομαι μονάχα και μεθώ,
για τα μάτια σου δεν ξέρω τι να πω
για τη γη να μιλήσω ξέρω, και για το νερό
για τον πυρήνα της υπάρξεώς μου
μα αν για τα μάτια σου κάτι θα΄πρεπε να πω
δεν θα'ξερα στ'αλήθεια, ίσως για τα χείλη αν πω,
μα αν για τα χείλη σου πρέπει να πω
ακόμη περισσότερο στ'αλήθεια θα δυσκολευτώ,
τι χρώμα έχει η ανάσα, κι η πεθυμιά τι γεύση έχει.
Υπάρχει όμως και κάτι για το οποίο να μιλήσω μπορώ.
Για τα μάτια σου όταν μ'αντικρίζεις να πω μπορώ,
Για το πέλαγο στα μάτια σου θα μιλήσω εδώ,
μεγάλα καθαρά θαλασσινά μάτια νησιά
χαθήκαμε, εσύ κι εγώ, στα κύματα ταξιδεύουμε.


λαϊκό ταγκό



                                                Θα αναμετρηθούμε
                                εγώ κι εσύ,
                                                θα αναμετρηθούμε
                                                στη σιωπή.
                                                                     Εσύ,
                                                                κι εγώ που
                                                                σου μιλώ.
                                Ανταπαντώ
                                                σε κάθε βήμα.
                                Από σταθμό σε σταθμό,
                                                εσύ, εγώ
                                                που δεν τολμώ,
                                                                                με τα μάτια κόκκινα
                                                από ιδρώτα και κόπο.







Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

ξύπνημα



H πρώτη σου σκέψη
πίσω από τα κλειστά τα βλέφαρα,
"κάτι από σένα", 
έρχεται,

Kι όλα πάντοτε συμβαίνουν,
επιδιώκουμε, 
τυχαίως.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

άνευ αμφιβολίας

Πίσω από τα μάτια σου έδυε ο ήλιος
γι αυτό δεν είδα καλά,
Aπό τα μάτια σου
η δικαιοσύνη με κυβερνά.
Άνευ αμφιβολίας,
μόνο η σιωπή τραγουδά
δυνατά.



Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

νέο κύμα



Το νέο κύμα
απλουστεύει γαλήνια
μέσα στα νερά
τα χίλια μύρια
μυστικά
απαλά
τόπος αυθαιρεσίας
μιας ανεκπλήρωτης αγίας
ελεημοσύνης
χορός χωρίς βήματα
μόνο φτερά
μέσα στα νερά
χίλια μύρια καινούργια
ξεφυτρώνει
παρασέρνει
μυστικά
στην σάρκα μας
κύτταρα ζωντανά
και γυμνά βουνά
ατέλειωτες χαράδρες
και πεδιάδες δροσιάς
το νέο κύμα χύνεται
κι όλους μας μεθά
σαν την πεταλούδα
τα φτερά του χτυπά.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

καλοί-κακοί


είπαν οι κακοί αυτός είναι κακός
είπαν οι καλοί αυτός είναι καλός
είπαν οι κακοί αυτός είναι καλός
είπαν οι κακοί αυτός είναι δικός μας
είπαν οι καλοί αυτός; στα λιοντάρια 

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

σημειώσεις για ένα ακέφαλο γλυπτό




Ο αέρας μαλάσσει το δέρμα σου
όπως τα δάχτυλα αγγίζουν τις χορδές,
τραγούδι, που σκορπίζεται στους πέντε ανέμους
Kαι δεν μ' αφήνουν να κοιμηθώ ∙
Να ξεχαστώ,
Δεν με αφήνει να κοιμηθώ,
έτσι όπως λάμπει
το σώμα σου
το φωτεινό.






Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Πειρασμός


Η φύση καλεί
Φύλλα φωνής
Καμία ντροπή

Κοπέλες που
χορεύουν
σε ανερμάτιστο
ρυθμό
σαν παίζουν
μαύροι μάγοι.

Η φύση καλεί
Ανταπαντούν
λόφοι, ρέματα
και πηγές.

Η φύση καλεί
κι η φύση υποκινεί.
Χαμένο παιχνίδι.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

για την ανθρωπιά


Στην ομορφιά,
το ιερό ολοκληρώνεται
και το κακό υποκλίνεται, δεν μπορεί
παρά να ρίξει τα μάτια χαμηλά,

Η ομορφιά,
ντυμένη με φόρεμα αγνό
σίγουρα ματωμένη,
από την αγωνία
και τον αγώνα,

Η ομορφιά αγωνίζεται
να υπάρξει.

Είναι τρομερό
πόση ενέργεια καταναλώνει
ο κόσμος για να αφαιρέσει
το δικαίωμα από την ομορφιά
να υπάρχει
να ανασαίνει
ευτυχής
έστω και λυπημένη
καμιά φορά.

Ωστόσο, η ομορφιά ξέρει
πως χωρίς αυτήν
κόσμος
δεν μπορεί
να υπάρξει.