Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

μέσα στην παρακμή



Αν μπορούσα να μιλήσω
-πριν η λέξη καν βγει- να μπορούσα να δω.
‘Ελαβα κι εγώ ευλαβικά παραφροσύνη
ήταν ποτάμι, ήταν λίμνη,
ήταν ανακοπή;

Αναπηρία καθώς λένε
ντρέπονται. Και περπατούν μαζί μου
πλάι μου μάτια σκυφτά
ανάβουν τσιγάρο τάχα
να μην σταυρώσουν βλέμμα.
Μόνο ντροπή.

Δεν θα υπήρχε φως, σιγή.
Μουγγή και τυφλή
δεν θα υπήρχαν λέξεις,
δεν θα υπήρχε σιωπή.

Και να γεννώ πετώντας
χωρίς χέρια και χωρίς γραφή
και να γεννώ πετώντας έρωτα
ανάπηρη μέσα στην παρακμή

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Μαζί σου


Μόνη μου σκέψη
ζωή μου η ζωή σου
μόνιμη ήττα η αναμονή
-πάντα νικητή-
μόνη μου σκέψη
πάντα δική σου
η νύχτα μαζί σου

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Η επιστροφή



Βροχή, και το φλεγόμενό μου σώμα
παιχνίδι στα χέρια κάποιων αστεριών
μένεις εκεί νύχτα sans
σαλεύουν δάχτυλα
στο φως των αστεριών στάλες
διατρέχουν την επιφάνεια το κορμί
όπως το κύμα
στέλνει μήνυμα στην ακτή
εσύ, ολόκληρος, κουρασμένος,
συντετριμμένος, κι ακόμα ζωντανός
πέτρες βροχή καίγεσαι βροχή των αστεριών
καίγεσαι ωραιότατος
μέσα στη λάμψη των αστεριών