Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Μόνο μουσική



Ήρθε μια μέρα και νιώσαμε ασφαλής
Μαζεύτηκαν τα σύννεφά και είπαμε να
Έπιασε ψιλή βροχή

Νοσταλγία και χαρά έσκαψε τα χείλι
Αχά, επιτέλους σπάσαμε τα όρια της ανεξερευνήτου βλακείας
Δεν τολμώ να ψάξω καν τη λέξη στο λεξικό

Η βλακεία, ακόμα και στους βλάκες είναι ανυπόφορη
Τουλάχιστον να βλέπαμε τα χάλια μας
Η ηλιθιότητα, αυτή τα έχει χειρότερα βολεμένα
Παρόλ’αυτά η αφέλεια που την ακολουθεί μερικές φορές
με συγκινεί

Και όχι φίλοι μου δεν είναι η πεποίθηση όραμα
Πως να σας εξηγήσω, πως να σας περιγράψω με πιο τρόπο αντιστεκομαι κάθε μέρα
σε κάθε τι που προσδιορίζεται μέσα σε δέκα λέξεις.

Η πιο μεγάλη συμφορά του ανθρώπου φίλοι μου είναι να κρέμεται μέσα σε δέκα λέξεις.
Και να νιώθει και ασφαλής ανάμεσά τους.
Φρικτή κατάντια η σιωπή
Φρικτός και τέτοιος λόγος
Μόνο μουσική, φίλοι μου
Μόνο μουσική.

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

στο υπόλοιπο




υπάρχει ένα γκρίζο σύννεφο κάποιες στιγμές τριγύρω
αν έχεις ζήσεις σε χώρες με ομίχλη
ξέρεις
και κάπως έτσι αντιλαμβάνεσαι το υπόλοιπο
που χωρίζει εσένα από τα όλα
Μερικές φορές βρέχει

Μερικές φορές σε άλλες πόλεις
ο ήλιος του καλοκαιριού και η δροσιά η βραδυνή
σε χωρίζουν μόνο με το υπόλοιπο
Κι άλλοτε πάλι τρέχοντας δεν προλαβαίνεις
τους ανέμους
εκεί που συμβαίνουν πράγματα

Τέλος τέλος μαζεύεις φως
Κι είσαι εκεί που ήσουν πάντοτε
σε σχέση με το υπόλοιπο

Νύχτα σκέπασέ με
είσαι τόσο μεγάλη και άπειρη
το μέγεθος του υπολοίπου διαστέλλεται
ο ήλιος του καλοκαιριού η δροσιά
τρυπώνουν στ’αστρα

Αντιμετωπίσαμε τον θάνατο κατάματα
Και είπαμε δεν βαριέσαι
γραπώσαμε το υπόλοιπο
το βάζουμε στα τραγούδια μας
ασταμάτητα χορεύουμε
όσο μας μένει κι όσο μας παίρνει
αναπνέουμε
ασταμάτητα
όσο είναι καιρός

υπάρχει ένα γκρίζο σύννεφο κάποιες στιγμές τριγύρω
αν έχεις ζήσεις σε εποχές με ομίχλη
εκεί που συμβαίνουν πράγματα
ξέρεις

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Σ’αυτούς που έχασαν την λεμονιά


και τι που έχασες την λεμονιά;
τι να τα κάνεις
τα λεμόνια
πικρά, ξινά λεμόνια.

πιο δυνατά στέκουν τα τούβλα
και πιο ψηλά στέκεται ο τοίχος
ενα δέντρο λιγότερο



Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Τραγούδια της γης




τα δάκτυλα βουή του κόσμου
τραγούδι της γης
στιγμές της μέρας
ζωής

ξεσηκώνουν τις μύτες των χειλιών στο άπειρο
κάθεται απέραντο το καλοκαίρι
στο δέρμα μου

και δεν είναι
μίσος προς τις εποχές δεν έχει
ανάγκη είναι το φως
στο δέρμα ελευθερία
άνθρωπος κι έρωτας

καταβάθος όλα τα ξέραμε
πάντα τα  γνωρίζαμε
κυλάνε στο αίμα μας
κάθε τόσο

θυμόμαστε
πιο πολύ φως
πιο πολύ το άπειρο

χείλια προσεύχονται
τα μάτια τρέφονται με ουρανό
τα μάτια τρέφονται μόνο με ουρανό


Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Φυγή μηδέν



ασήκωτα
πούπουλο
ζωή
μαύρο σκοτάδι

αν με παρασέρνει το ρεύμα
ή είν’η θάλασσα που με ρουφάει

κεραυνός
όχι καταιγίδα όχι μπόρα

σύμπτυξη
ή προσευχή

δογματικά επί της πρόσθεσης
παρθενικά
λόγω προόδου



Βρυξέλλες, 5.07.012