Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

τα παιδιά


μπορείς να τα κοροϊδέψεις,
μπορείς να τα αδικήσεις,
μπορείς να τα επαναστατήσεις
μισάνθρωπε• όπως και να΄ναι θα χάσεις
γιατί τα παιδιά είναι από την χαρά
και την αγάπη, αήττητα.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Δεκαέξι χρόνια μετά,



Δεκαέξι χρόνια μετά, βρέθηκε στο ίδιο πάλι στενό. Ζούσε μια άλλη ζωή. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο ωστόσο, η επανάληψη της ιστορίας, με διαφορετικούς ηθοποιούς, στο ίδιο ξανά μοτίβο, με διαφορετική όμως πια έκβαση, τον έκανε να χαμογελάσει για τα λευκά μαλλιά του επάνω στο κεφάλι.








Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Άστεγοι γραμμάτων και τεχνών



Ν΄ακούς τους λαμπτήρες να σπάνε
Να μην φοβάσαι τίποτα


Να πηγαίνεις τα βράδυα και κάθε που νιώθεις την νύχτα να σε περικλείει, θυμάσαι; να λες, Ναι, να πηγαίνεις, να απαντάς στις προκλήσεις της στιγμής, ποιός άλλος; εσύ ξέρεις, να μιλάς, στον ήχο τι κρύβεις, ερώμενος των λέξεων, ο τόνος, το σθένος, ρωγμές, ο έχων ώτα ακούει, Να πηγαίνεις πες, “όλα;”, μίλησες, πρόδωσες, εξαφανίστηκες, πίστεψες, κι εμφανίστηκες πάλι γεμάτος δάκρυα, όλα, ολόκληρος άνθρωπος και μισός θεός, γεμάτος πληγές, η στιγμή, της στιγμής που φέρνει κι εκείνης που παίρνει, ο άνεμος, η μαρία, ο μιχάλης, η μαρίνα, ο θόδωρος, η αλεξάνδρα σέρνουν το ένα πόδι – το άλλο ορθό- ο στέλιος, ο πάνος, ο σταύρος, η ελευθερία, η νίκη, με τα πληγωμένα γόνατα, η αναστασία, μα το ένα ακόμη στητό. Να πηγαίνεις τα βράδυα, και κάθε που νιώθεις το μπουμπουνητό μιας ανάσας που θα ‘λεγε “είσαι τρελή;” “κοίτα ποιός μιλάει;” θα απαντούσες εσύ. Ποιός έχει άλλα δάκρυα ας μιλήσει πρώτος. Σε ποιόν ο λόγος δόθηκε να πει; Η ποιότητα των ονείρων μας καθορίζεται από τη σημασία των λέξεων σε φωτογραφία το βάθος των οποίων μόνο η συνανθρώπων ζωή μπορεί να σε κάνει να το νιώσεις. σ’εκείνο το σπίτι που ‘ρθαν όλοι, εκείνη την στιγμή, κι αυτοί που έφυγαν, κι αυτούς που έδιωξαν άδικα, και το μετρό της γραμμής, η ζέστη, η στάση, το τσαλακωμένο πεζοδρόμιο χαρτί στο μεγάλο βιβλίο του χρόνου.

Να πηγαίνεις, μην φοβάσαι – αιώνιος μαραθώνιος γεμάτος ήττες- η λεμονιά που σκόρπισε στα δυο, η συνάντηση, το πένθος και η αποκάλυψη. Γιατί; Ο βασιλικός στη γλάστρα, η θαλασσινή ωδή, το ποτήρι, οι σημειώσεις στο παράθυρο, τα τριαντάφυλλα. Να πηγαίνεις στα κύματα. Η αγία παρασκευή, το βραδυνό λεωφορείο, το νερό που κυλά και τα παπλώματα, η ντροπή, ποιο βαθιά ακόμη να ρίχνεις τα μάτια σου. Να πηγαίνεις εκεί που τα πόδια σου αντέχουν να περιφέρουν ένα χαρακωμένο σώμα με μάτια στραμμένα απέναντι, ψηλά, στον ουρανό. Πιο πέρα από όσα μπορείς να δεχτείς. Η ταπείνωση δεν περνά από στενά βολικά. Να πηγαίνεις ασύνορα. Να διασχίζεις την μεγάλη οδό, να κλείνεις τα μάτια σου απάνω στο βουνό, να τ΄ανοίγεις πάλι, να είσαι εδώ. Να πηγαίνεις εκεί που βολεύεσαι, να προτρέχεις στην ανάγκη με το μυαλό, χείλια, αίματα, χαμογέλα, σου πάει το κόκκινο. Η καρδιά παραδόθηκε. Ει, Που είσαι;Εκεί να πηγαίνεις, εδώ τι να κάνεις;

Εμείς αιώνες τώρα λέμε την ίδια ιστορία, κάθε λέξη, κόκκος μνήμης, έχει στέγη στο μεγάλο ποίημα του ανθρώπου, στις βουνοκορφές και στα νησιά των κυμάτων, στους μικρούς θρίαμβους, στην ανομολόγητη θέση που καθορίζει την σπίθα των ματιών μας. Βλάστησε ο σπόρος κι ανθίζει.
Εκεί να πηγαίνεις,
στην μεγάλη χαρά.








'Αστεγοι Γραμμάτων και Τεχνών
σε τοίχο στην καλλιδρομίου, αθήνα, νύχτα, καλοκαίρι 2014

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

πήγε κι άναψε τις λάμπες μέρα μεσημέρι,



Πήγε κι άναψε τις λάμπες μέρα μεσημέρι,
μες στη νύχτα,
γιατί δεν άντεχε άλλο
το πηχτό τούτο σκοτάδι,
δεν είναι δυνατόν έλεγε,
δεν είναι δυνατόν,
τσουπ πάτησε το κουμπί, 
Δεν είναι δυνατόν, έλεγε.
Εκείνη την μέρα 
το πρόσεξαν κι άλλοι
μέρα μεσημέρι το φως.
Τι ανακούφιση!
Κι έτσι ξαφνικά
έλαμψε τελικά η νύχτα,
και το πνεύμα.
Ενάντια στην παραγνώρισή της,
Σαν πυροτέχνημα
είπαν κι εκείνοι.
Κι εγένετο φως.


Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

σβώλοι στον ήλιο



΄Ο,τι γλιστρά από το χέρι
και φεύγει
είναι πιο αληθινό
από την φλυαρία της σιωπής
της οποίας την άνεση
διεκδικεί  φοβισμένο
το πάθος·
που,
γλιστρούν και πέφτουν
σβώλοι στην πλακόστρωτη κατηφόρα
ρυθμικά στον άνεμο 
ρυθμός για καιρό χαραγμένος.

Θορυβώδης η φλύαρη σιωπή
τρελαίνει τα πουλιά,
χάνουν τον δρόμο·
καταλήγοντας ανεμίζουν
σαν σημαία το σώμα τους
τα φτερά τους συναγωνίζονται
τη σκέψη που κρυφά σιγοκαίει
εφτασφράγιστο κιτάπι ανοιχτό
σβώλοι που τρέχουν κάτω από τον ήλιο.








Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

αν για τα μάτια σου πρέπει να πω


Αν για τα μάτια σου ήθελα να πω
δεν θα μπορούσα τίποτα να πω,
δεν μπορώ τίποτε για τα μάτια σου να πω
γιατί σαν τα κοιτώ μονάχα χάνομαι,
χάνομαι μονάχα και μεθώ,
για τα μάτια σου δεν ξέρω τι να πω
για τη γη να μιλήσω ξέρω, και για το νερό
για τον πυρήνα της υπάρξεώς μου
μα αν για τα μάτια σου κάτι θα΄πρεπε να πω
δεν θα'ξερα στ'αλήθεια, ίσως για τα χείλη αν πω,
μα αν για τα χείλη σου πρέπει να πω
ακόμη περισσότερο στ'αλήθεια θα δυσκολευτώ,
τι χρώμα έχει η ανάσα, κι η πεθυμιά τι γεύση έχει.
Υπάρχει όμως και κάτι για το οποίο να μιλήσω μπορώ.
Για τα μάτια σου όταν μ'αντικρίζεις να πω μπορώ,
Για το πέλαγο στα μάτια σου θα μιλήσω εδώ,
μεγάλα καθαρά θαλασσινά μάτια νησιά
χαθήκαμε, εσύ κι εγώ, στα κύματα ταξιδεύουμε.


λαϊκό ταγκό



                                                Θα αναμετρηθούμε
                                εγώ κι εσύ,
                                                θα αναμετρηθούμε
                                                στη σιωπή.
                                                                     Εσύ,
                                                                κι εγώ που
                                                                σου μιλώ.
                                Ανταπαντώ
                                                σε κάθε βήμα.
                                Από σταθμό σε σταθμό,
                                                εσύ, εγώ
                                                που δεν τολμώ,
                                                                                με τα μάτια κόκκινα
                                                από ιδρώτα και κόπο.







Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

ξύπνημα



H πρώτη σου σκέψη
πίσω από τα κλειστά τα βλέφαρα,
"κάτι από σένα", 
έρχεται,

Kι όλα πάντοτε συμβαίνουν,
επιδιώκουμε, 
τυχαίως.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

άνευ αμφιβολίας

Πίσω από τα μάτια σου έδυε ο ήλιος
γι αυτό δεν είδα καλά,
Aπό τα μάτια σου
η δικαιοσύνη με κυβερνά.
Άνευ αμφιβολίας,
μόνο η σιωπή τραγουδά
δυνατά.