Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Το χρέος

ώφειλε ότι είχε να πει να το φωνάξει δυνατά
βροντή ο ίδιος στάλες οι λέξεις του
οι διψασμένοι βλέπουνε πάλι το φως τους
η δίψα οι νύχτες μια ήσυχη φωνή
Γελάστηκαν οι έμποροι
δίδουν για κάθε στάλα μια δεκάρα
κι είναι λίγα
Υπάλληλος στη διοίκηση των κρίνων
φαντάρος σε τάγμα ιερών
σε άσυλο ελευθερίας κρατούμενος
μ’ευχές και γράμματα σε κάθε τσέπη
μέρες, και μήνες και χρόνια, χωρίς βροχή
διαβαίνοντας ηρωικά το δρόμο του μεσημεριού
ξηρασία και μαύρη νύχτα
σιωπή

Το χρέος έχει έναν τρόπο που πνίγει το λυγμό σου στο πένθος
βρίθει στα μάτια στον ήλιο στη θάλασσα
κάθεται πάντα απέναντι, μεγαλώνει

Ωφείλεις τις στάλες της άνοιξης στα πράσινα φύλλα
στον ήλιο του βουνού
στις μυρωδιές του αυγούστου
στην βάρκα στο λιμάνι
και μέσα στη ζέση μια βροντή
στάλες ν’απαλύνουνε το θερμό χώμα

Δεν υπάρχουν σχόλια: