Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Υπερασπίζομαι

Κρεμασμένα πανάγια ψηφία, ακατέργαστα για τους αρρώστους των παθών μια τρέλα ψηφία που πολλαπλασιάζονται ή διαιρούνται στο ύψος του αλόγου ταξιδεύει με αλγόριθμους επίπεδα και όνειρα ιδρωμένα στις χούφτες, χωρίς ανάσα θάλασσα απούσα κορμί λειψό,  αναπνοή μου, λες   μα κοιμάσαι μισός,  άερα μου, τι να τα κάνω τα φτερά επάνω στο κατάστρωμα χτίζουμε μες τη γη, και γεωργός  σπέρνω τα ονόματα των τάφων τους.    

Σκοτεινές γωνίες (το ασανσέρ)

σκοτεινές γωνίες όπου δεν βλέπεις φως μόνο ανάσες∙ εγώ εσύ και το φεγγάρι κλειστήκαμε ένα βράδυ μες το φωταγωγό,

30 στίχοι για την ΜΑΡΙΑ

Αγαπημένη μου, Ένα περιστέρι δίπλα σου που’ρθε, Είναι που του ‘πα καλημέρα να σου πει. Ο ποδηλάτης πέρασε, Πέρασε για να σε δροσίσει, Του μίλησα, Μη σε πάρει μόνο, Ο αέρας στροβιλίζει το καπέλο, έπεσε κάτου. Καλωσόρισες, σε τούτον τον κήπο γύρναγες, στα χάδια μιας λεύκας; Είν’η μουσική του νερού. Του ποταμού, Κάθε που χάνεσαι, στον ουρανό, με ψάχνεις. Ο ταχυδρόμος στην άκρη του δρόμου, Τον βλέπω. Δεν θ’αργήσει να’ρθει, Κι εγώ σου στέλνω, Την αγάπη μου, σαν μια σταγόνα λάδι, Τα κεριά στη κάμαρα, Η γή στο φως της μέρας, Αγαπημένη μου, Ποιος φόβος σε τάραξε Να γίνω καράβι και αγκαλιά Μεσοπέλαγα, Λιμάνι να γίνω κι η θάλασσα, Που βλέπεις. Πλατιά να βυθιστείς, Με γεύσεις στο στόμα, Τις τρεις ευχές που στέλνω, Να’ναι τώρα εκεί κοντά σου, Ο κόσμος να’ναι λεύθερος, Κι εμείς στη νύχτα άγγελοι, Φεγγοβολάς στη σκέψη, Στην γειτονιά σου, Σε βλέπω, ζαλίζομαι, Η καρδιά μου γίνεται πουλί Κι εγώ γελώ, Βαθιά σημάδια, Πλατιά η θάλασσα, Μα...

Ο ύπνος των ημερών

Ο ύπνος των ημερών Με νίκες τριαντάφυλλα που δεν ποδοπατούνται βρεγμένα αστέρια δακρύων σημάδι πολλών αιματοβαμμένα χείλη μάτια απαστράπτοντα, Δεν υπάρχει κενό, καράβι, δρόμος, βουνό. Δεν υπάρχει θάλασσα. Δεν υπάρχει θάλασσα. Δεν υπάρχει βάρος. Βαλσαμωμένα πάθη ερώτων αγνών κι επιθυμίες, λυσσαλέα, γιρλάντες παντού. Η μοναξιά δεν έχει καμία δύναμη καμία ισχύ στον ύπνο των ημερών αθόρυβα ξεγλιστρά και χάνεται σε πένθος βαρύ η νύχτα αθόρυβα ξεγλιστρά και χάνεται Η αυγούλα γελά. Η ορφανή πολιτεία από το παράθυρο ξελογιάζει πάντοτε, παρασύρεται καρδιοχτυπά ανίκητο το κορμί ψηφίδα των πόθων της. Αθόρυβα ξεγλιστρά και χάνεται και δίνει τη σειρά της σε μοναχικές συζητήσεις ξανθών καλλονών.