Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Απαξίωση

Εκείνοι που δεν μίλησαν ποτέ,
Πήραν μαζί τους στο τάφο τους θαμμένα μυστικά,
Έκλεισαν στην αιωνιότητα τους κλειδιά της ζωής μας,
Εγωϊστικά, απροκάλυπτα,

μας κράτησαν έξω από την νόηση μιας πραγματικότητας στην οποία συμμετείχαμε,
κι ας είχαμε δικαίωμα να μάθουμε - που ψάξαμε να βρούμε το γιατί -

Κι αυθαιρετούν λοιπόν, χάρην της εξουσίας της προσμονής,
με την απουσία του λόγου και με σιγή,

για όσα δεν δύνανται, και δεν μπορούν να αντικρύσουν,
σε απόσταση καμία από τη γή,
χωμένοι μέσα που θάφτηκαν για να μην τους δεις....


How pathetic indeed!


Βρυξέλλες, 8.10.010

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γράφεις επιφανειακά. :/

Stavroula είπε...

«Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα, έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομμάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά».
[…]
«Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό».

Τάσος Λειβαδίτης

xxx
kathe kritiki kalodexoumeni, kali sou mera dear a.

Ανώνυμος είπε...

Η ποίηση είναι σίγουρα κάτι υποκειμενικό. Παρόλα αυτά, η δική σου, τις περισσότερες φορές, μοιάζει "τραβηγμένη". Τραβάς πολύ την ιδέα και δίχως συναίσθημα (έτσι φαντάζει σε μένα τουλάχιστον) αυτή ξεχειλώνει. Δώσε βάση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα... ένας στίχος θέλει ΔΟΥΛΕΙΑ. Κάθε στίχος θέλει.

Stavroula είπε...

λολ, ενδιαφέρον το άνοιγμα της συζήτησης αλλά δεν μπορεί να γίνει κουβέντα με τον Κανέναν....λολ

Ανώνυμος είπε...

"Λολ"

[...]