Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

σε πρώτο πρόσωπο

κι αν δεν υπήρχες, εγώ θα σε είχα βρει.
σε κήπους με φρέσκα λουλούδια κάθε εποχής.
εικονίσματα που αν δεν υπήρξαν, και δεν υπήρξαν κάποτε.,
μπορεί, εφόσον δεν είχαν υπάρξει.

κι εγώ απλά ανακάλυψα εμένα

μα έρχεσαι συχνά και μ’ έπισκέπτεσαι,
στις ρίζες των μαλλιών σου μπαίνω, κι αυξάνω.
πιο βαθιά ακόμη, στις άκρες των αγκώνων σου έχω περάσει.
στα γόνατα σου.
στα υπόγεια και στα μπαλκόνια.

οι πρώτες ανάσες είναι τα λουλούδια της γης.
Τέτοιους κήπους όμως δεν τους φτιάχνει κανείς. Απλά υπάρχουν.

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Τι όμορφο και τόσο νοσταλγικό. Πόσο μου έλειψε η ποίησή σου...