Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Μια άσπρη μέρα

Με τους διψασμένους
Με τα κορόιδα του συμφέροντος στη λάσπη
και στην τσουκνίδα
Ευαγγελίζομαι, μηδέ το ανθρώπινο, μηδέ το αθάνατο.
Για να καταφέρεις να δώσεις, πρέπει να θέλει τούτο να πάρει.
Το να στ άλλο.

Ένα μπλε σώμα που κόβει σαν στιλέτο μόνο επάνω σε γυμνά κρύσταλλα.
Χαράζοντας τη λέξη λαχτάρα.

Τι καλά να άρχιζε η χυδαιότητα απεργία διαρκείας,
Να βλέπαμε κι εμείς μια άσπρη μέρα.




Βρυξέλλες, 19.03.011

1 σχόλιο:

Άρης Γαβριηλίδης είπε...

"Τι καλά να άρχιζε η χυδαιότητα απεργία διαρκείας,
Να βλέπαμε κι εμείς μια άσπρη μέρα".

Αυτός ο στίχος από μόνος του είναι ένα ποίημα, που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ.