Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Παντόθεν



Που δεν ξεχνάς σώμα το στόμα
πως τραγουδά. Αργοπορεί για τον χειμώνα.
Δαγκώνει με χάδια , Τότε
Τώρα πλάγια. Θωρεί.
Πλατιά νωχελικά
πετράδια μάτια
με το πιο αθώο πάντοτε χαμόγελο στο χείλη.
Χτισμένο στην πέτρα τ΄απρίλη το στρώμα.
Νους του φωτός και μεγάλες κίτρινες σκιές στα σεντόνια.



Δεν υπάρχουν σχόλια: