Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Ανάφη




Τις νύχτες
βλέπω τα δάκτυλα μου περιδιαβαίνουν το σώμα σου
έτσι ενθυμούμαι πως υπάρχεις
και πώς βαραίνουν το παρόν μελωδικά
τα γιασεμιά σαν πάλλευκο φεγγάρι. Μαγεμένη,
γεμάτη αλμύρα στο στόμα.
Σαλεύει κάθε λογικό.
Οσάκις σταματώ να τ ’ακουμπώ
είμαι ανίκανη να εννοώ.

Τις νύχτες πάλι βλέπω τα χείλι μου
σε καταρρακτώδεις λιτανείες
ένα πουκάμισο μούσκεμα
κι η πλάτη έρημος καυτή,
Tρέφονται απ΄το σώμα σου.
Πολλάκις αν σταματώ να τ ’ακουμπώ
το σώμα ετούτο,
είμαι ανίκανη να εννοώ.
Κι ανόητη δεν είμαι.



Νησιά

Δεν υπάρχουν σχόλια: