Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο κόσμος μας


΄Ακουσα τη φωνή σου,
να μου λες έλα
χωρίς γιατί

ήρθα
χωρίς γιατί
χωρίς να ξέρω

άκουσα τη φωνή
και ήρθα,
εν μορφή

Μεγάλους κύκλους και σταυροδρόμια
μια επιστροφή, η πηγή, το πηγάδι, 
πλέουσα, πελάγη των ματιών σου, δεμένη 
τα χείλη σου μεγάλη μαχαιριά.

ω, Ορφέα με τον κρίνο σου μεθάς την πλάση,
σαν ονειροδρόμιο μεγάλης Τετάρτης, λεβάντα
και γαρύφαλλο σκορπάς, τραγούδι της ψυχής,
κι αγάπη της νυχτιάς, 

τι να κλέψω;
κραυγές στο πλήθος; λουλούδια; 
μηνύματα..

Χορεύεις στον ήλιο. 


Την λύρα την κρέμασε πίσω από την πόρτα
και βγαίνει κάθε τόσο για βραδυνές πτήσεις αγάπης, 
δυο τρία πιάτα και λίγο τσίπουρο.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟ ΚΟΡΑΛΛΙ τχ 35-26 ΟΚΤ22-ΜΑΡΤ23 Γκρίζες μέρες στον παράδεισο Επιμέλεια Κώστας Χατζηαντωνίου

 

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018