Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το ρόδον




Καὶ δὲν ὑπάρχει θάλασσα δὲν ὑπάρχει χώρα
Ὅπου τὰ μάτια σου δὲ μιλοῦν
γιώργος σαραντάρης


Μάτωσε το δάκτυλό μου.
Εσύ. Μάτωσε μια
και άνθισε.

Μάτωσε ένα βράδυ
και η προσμονή, και το φιλί
λουλούδι εσύ, κλειδί, ο μόνος δρόμος,
στο χείλος του γκρεμού
εσύ η φυλακή, 
χρυσό κλειδί στεφανωμένο.

Εσύ, καρδιά μου ολόκληρη,
Παρθένα μου ψυχή και νους
και σώμα ηλιοκαμένο
μες στην αλμύρα παραδομένο.

Των ψηλών θαλασσών η μητέρα
και της πόρτας η κόρη, εσύ,
ρόδο μου αμάραντο,
Παρθένα κόρη.

Συνάντησα ένα βράδυ τον Ορφέα,
κι υπόσχεση μου έδωσε
πως στο κορμί σου επάνω θε ν΄ανθίσω
πώς στο φιλί σου τον κόσμο όλο ανήμπορος 
θα κλείσω σε κλουβί.

Ορθάνοιχτη πανάγια μυρωδιά
τα μάτια σου σαν ακουμπάς
δαφνοστεφανομένη,
Τις νύχτες ξαγρυπνάς
στο προσκεφάλι μου
κι ανθίζω.

Τραγούδησε κείνος κι άνθισε
χίλια και άλλα τόσα
σάρκα και πέταλα
άνθη και κρίνα,
και χαμηλά μακρόσυρτα,

Τα ’παιξε με τη λύρα του
κι έτρεξε αίμα πολύ
στους δρόμους
εκείνη τη μέρα.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το νερό

  Το νερό Λαχταράς το νερό όπως ο εξαντλημένος τον ύπνο Δες, ακόμη και η γύρω κακοφωνία σε διαπερνά αναίμακτα Τι από όλα θα ήταν πιο επιθυμητό να πεις Να κυνηγήσεις Το νερό σταγόνα σταγόνα; Από τα μάτια σου; Μια γουλιά; Η λαχτάρα, ευγενική μητέρα Πιο δυνατή κι από την ανάγκη Σ’αγκαλιάζει πορφυρή Νερό, φωνάζεις Κι ακούς μικρούς καταρράκτες Δέντρα και πουλιά οχλοβοούν Οι ψυχές γιορτάζουν και χαμογελούν Κι εσύ, ο ιδρωμένος δρομέας του ονείρου Φτάνοντας, αντικρίζοντας το υγρό στοιχείο Ξεχνάς τα πάντα, το ξεχνάς κι αυτό Πετάς τα ρούχα σου Και βουτάς Στο νερό   Acrylic on canvas, 100x150cm, 2024 Γιώργος Σαλταφέρος «Υδάτινη Πόλη»

Απαξίωση

Εκείνοι που δεν μίλησαν ποτέ, Πήραν μαζί τους στο τάφο τους θαμμένα μυστικά, Έκλεισαν στην αιωνιότητα τους κλειδιά της ζωής μας, Εγωϊστικά, απροκάλυπτα, μας κράτησαν έξω από την νόηση μιας πραγματικότητας στην οποία συμμετείχαμε, κι ας είχαμε δικαίωμα να μάθουμε - που ψάξαμε να βρούμε το γιατί - Κι αυθαιρετούν λοιπόν, χάρην της εξουσίας της προσμονής, με την απουσία του λόγου και με σιγή, για όσα δεν δύνανται, και δεν μπορούν να αντικρύσουν, σε απόσταση καμία από τη γή, χωμένοι μέσα που θάφτηκαν για να μην τους δεις.... How pathetic indeed! Βρυξέλλες, 8.10.010

Ναυαγός (Λίγη δροσιά για τη λύπη)

στον Μάνο Ε. Το φεγγάρι άφησε το ίχνος του η νύχτα είναι ω, τόσο βαριά · το φως επαναστάτησε από σημείο σε σημείο, για τη λύπη, λίγη δροσιά. Τα φύλλα από τις στάχτες γέμισαν χρώματα φωτιά κι ό,τι κατάφερε να κρύψει από το όνειρο το στεριανό κόλλησε επάνω στον βράχο. 22.07.2018