Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Το τελευταίο τραγούδι

Έπειτα από τη λάμψη, ένα νέο δοχείο
Γεμάτο φως

Κλείνουμε τα μάτια μερικές φορές
Και φυσάει
Και γεννιόμαστε πάλι ξανά
μ’ένα χαμόγελο που το κρατάμε σφιχτά
μα χωρίς βία

Περπατάμε στο δρόμο
κατηφορίζουμε ανεμόσκαλές
σκαρφαλώνουμε βράχια
οργώνουμε τα πέλαγα
και σαν βραδιάζει

μαζευόμαστε στη φωτιά
και χαζεύουμε το φεγγάρι το αυγουστιάτικο
κι η κάθε ρίζα μας θάβεται πιο βαθιά στο χώμα
το καλοκαίρι
ο παράδεισος

η θάλασσα.



18.01.010

Δεν υπάρχουν σχόλια: