Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Αλώβητοι

με τη ψίχα της δίψας
τα νεκρά τα μέλη να μετα-κινούμε για περπάτημα
ακόμη στο δρόμο
μέλι φτιάνουμε
κουρέλια
και ράβουμε γή

η εξορία σε τούτο τον τόπο
φωνή
ή θα δεχτούμε ιθαγένεια
ή θα καεί

όπως καίμε τις λέξεις
θυμίαμα που σπέρνει τον τόπο
και ξεφυτρώνουν βλαστάρια

όπως ένα άγαλμα στ’αγάλματα
ψύχος και θέρμη μαζί

που κόβουνε
και ράβουνε
τον ποιητή




σταυρούλα α. γάτσου, βρυξέλλες 11.04.012

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Αυτοβιογραφικό; Πολύ δυνατό (και ταιριάζει γάντι και στην ελληνική επικαιρότητα).